Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Με αφορμή την επίσκεψη Ομπάμα. Τι καθίσταται πιο σημαντικό ακόμη και από την διαγραφή του ελληνικού χρέους;

του Κώστα Πρώιμου

Ως  ευγενής από φύση και όχι από θέση, εκτιμήθηκε ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, κατά γενική ομολογία εχθρών και φίλων.
Ας μην σταθούμε στην «φουστανέλα» και το «ούζο» που ξεστόμισε κατά την διάρκεια της αριστοτεχνικά στημένης ομιλίας του στο Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος»… Από όλα όσα ευχάριστα ειπώθηκαν, δια στόματος του εν ενεργεία Πλανητάρχη κάνοντας (στιγμιαίως)  ευτυχισμένα εκατομμύρια ελληνικά ώτα, παραθέτουμε χαρακτηριστικά τα εξής: «Το ανώτατο και πιο πολύτιμο πολιτειακό αξίωμα, δεν είναι ούτε του Προέδρου μιας χώρας, ούτε του Πρωθυπουργού αυτής… Παρά είναι ο ίδιος ο πολίτης και όσα εκφράζει η ιδιότητά του», είπε ο Αμερικανός Πρόεδρος… Ίσως αυτό το μήνυμα να είναι σημαντικότερο, ακόμη και από την ολική διαγραφή του Ελληνικού χρέους, θα ισχυριζόμουν μεταξύ σοβαρού και αστείου… 


Μήνυμα με …χιλιάδες «κωφούς» αποδέκτες, σε όλους τους τομείς, που δομούν,  λειτουργούν και προσχηματικά υπηρετούν ένα κράτος… Από τον τελευταίο κλητήρα σε μια δημόσια υπηρεσία που συμπεριφέρεται στον πολίτη (δηλαδή στον εργοδότη του), ωσάν να του κάνει χάρη, τον κάθε Δήμαρχο που ξεχνά την επομένη μέρα ότι οι δημότες τον εξέλεξαν, απαξιώνοντάς τους συστηματικά, τον οποιοδήποτε Περιφερειάρχη που περιφρονεί τον κοσμάκη σαν μεγαλοτσιφλικάς, που σαν άλλοτε απολαμβάνει την "αβάντα των Τούρκων"… Άπαντες προαναφερθέντες, προξενούν ισάξια ζημιά στον θεσμό που δήθεν υπηρετούν, με εκείνον τον αγενή, κουτοπόνηρο και απρόθυμο σερβιτόρο,  μιας περίβλεπτης τουριστικής επιχείρησης, που ο ίδιος ξεχνάει ή δεν αντιλαμβάνεται ότι αποτελεί αναπόσπαστο και σημαντικό στοιχείο, του πολιτιστικού εμβλήματος της χώρας, της περιφέρειάς του, ή του Δήμου του
Ασφαλώς δεν θα αφήσουμε «έξω από το κάδρο», τους περισσότερους «στενόμυαλους» και πολιτικά στείρους, Κοινοβουλευτικούς πατέρες, που ακόμη και τον περιπτερά στην γειτονιά τους, τον επιλέγουν με κριτήριο την πιθανή του ψήφο, ενώ απροκάλυπτα καπηλεύονται τον πόνο και την οδύνη, παραβρισκόμενοι (συστηματικά), σε κηδείες και διάφορα άτυχα συμβάντα, επιτελώντας με θρασύτητα  σε πολλές περιπτώσεις ρόλο «Μεγάλου Αδελφού»…

Πράγματι, ο κύριος στόχος όλων ανεξαιρέτως των πολιτειακών θεσμών, θα έπρεπε  να είναι οι υπηρεσίες εκείνες, που συμβάλουν στην όποια εξυπηρέτηση και αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και του «τελευταίου» πολίτη και μάλιστα χωρίς  διακρίσεις- πολιτικών αποχρώσεων… Αντ’ αυτού, όλος ο σχεδιασμός και ο προβλέψιμος «τακτικισμός» του Συστήματος και των εκπροσώπων του, επιχειρεί ποικιλοτρόπως να διασφαλίσει την αέναη εξαπάτηση και την ομηρεία των πολιτών (και μόνο…) Ποιοι άραγε τελικά, είναι αυτοί που κατά βάθος δεν θέλουνε να βγούμε, από τον «φαύλο κύκλο» της ανακύκλωσης χρέους;

Δεν υπάρχουν σχόλια: