![]() |
| Γιώργος Μουσταΐρας |
Τις προάλλες είχα ένα ακόμα ευγενικό τηλεφώνημα από μια κυρία, η οποία ήθελε να με ενημερώσει για ένα οικονομικό πακέτο προσφορών της υπηρεσίας κινητής τηλεφωνίας, την οποία χρησιμοποιώ. «Μα έχω καρτοτηλέφωνο» της διευκρίνισα… «Δεν πειράζει» συνέχισε «πόσες κάρτες χρησιμοποιείτε το μήνα; Τρεις- τέσσερις;» «Μία το χρόνο!» τόνισα με ιδιαίτερη έμφαση. Η επικοινωνία είχε λήξει…
Όντας στα μέσα Μαζικής Επικοινωνίας από το 1988, μια αναπόφευκτη συνέπεια αυτής μου της ενασχόλησης ήταν η αναγνωρισιμότητα. Κάτι που ίσως, στην αρχή, μου άρεσε, όπως, άλλωστε, αρέσει στον καθένα να μην περνάει απαρατήρητος.
Όμως, μετά από κάποιο διάστημα, αυτό άρχισε να με κουράζει, για να μην πω πως καταντούσε ενοχλητικό. Εδώ και ενάμιση χρόνο, περίπου, που έκλεισα την εφημερίδα μου και αποσύρθηκα στη ασφαλή «μήτρα» του χωριού μου, απολαμβάνω τις ημέρες εκείνες που δεν με ενοχλούν πια στο τηλέφωνο για… «ψύλλου πήδημα» (αν και αυτές τις μέρες πέρασα και ένα ψιλοπρόβλημα από κάποιους… ψύλλους)… Ξέρετε, την ώρα που καβάλα στο ποδήλατό μου κινώ για το Άργος ή για μπάνιο στη Νέα Κίο, είναι ενοχλητικό έως και επικίνδυνο να απαντώ σε τηλεφωνήματα. Το κινητό το έχω μόνον για να επικοινωνώ με τους συμπαίκτες της ομάδας μου και σκοπεύω να το κρατήσω για όσον καιρό θα με κρατάνε τα πόδια μου να παίζω μπάλα…
Έτσι, δεν με ενοχλεί, πλέον, να κυκλοφορώ απαρατήρητος στην κοινωνία και να είμαι «άγνωστος» για όσους δεν είναι συγγενείς ή πραγματικοί φίλοι! Γιατί, μετά από κάποιο σημείο, η πολλή δημοσιότητα καταντά κουραστική και σου κλέβει πολύτιμο χρόνο από την ζωή σου. Φτάνει, λοιπόν, το γράψιμο για σήμερα, γιατί θέλω να πάω να ποτίσω κάτι κατσαρά κόκκινα μαρουλάκια στον κήπο, να μαζέψω τα αυγά από τις κότες και να στύψω πορτοκάλια, που θα τα βάλω στον καταψύκτη για το καλοκαίρι…

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου