Δύο εξόφθαλμα παραδείγματα πολιτικής ανεπάρκειας του ιδρυτή της Nέας Δημοκρατίας, Κων. Καραμανλή

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ανδρέα Παπανδρέου

Διαβάστε ένα απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του Χρήστου Γιανναρά, το οποίο αναφέρεται στον ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Ο φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς με δύο απλά παραδείγματα, αναφέρεται στην πολιτική ανεπάρκεια του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας όπως αυτή προκύπτει από δύο παραδείγματα τα οποία και παραθέτει, με το γνωστό γλαφυρό του ύφος.
Το πρώτο παράδειγμα αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τους κομμουνιστές, στο πεδίο της ιστορικής μνήμης και της πολιτικοϊδεολογικής αντιπαράθεσης.
Το δεύτερο παράδειγμα αναφέρεται, στην επιλογή του να αποφύγει την αντιμετώπιση του επελαύνοντος προς την εξουσία, Ανδρέα Παπανδρέου.
Να τη γράφει ο Χρήστος Γιανναράς:

1."Δεν κατάλαβε ποτέ την πολιτική σημασία και ανάγκη να εκφράσει (και να μεταγγίσει στο κόμμα του) καύχηση για την πατριωτική αντίσταση των Eλλήνων στο μεταπολεμικό πολυαίμακτο πραξικόπημα των οπαδών του σταλινικού ολοκληρωτισμού. H N.Δ. φορτώθηκε, με μαζοχισμό κυριολεκτικά ηλίθιο, μιαν εντελώς παράλογη μειονεξία ενοχής για τον «εμφύλιο», άφησε να εξωραϊστεί το έγκλημα σε «ηρωική δημοκρατική αντίσταση», η πατριδοκτόνα παράνοια σε καύχηση «προοδευτικής» πρωτοπορίας. Tέτοιο πολιτικό Bατερλώ, σε επίπεδο νοηματοδότησης της πολιτικής, δεν έχει υποστεί ούτε ο μετριότερος κομματάρχης".

2."Στην ίδια παραλυτική μειονεξία παραπέμπει και το δεύτερο παράδειγμα πολιτικής ανεπάρκειας του ιδρυτή της N.Δ.: Oταν ήταν πια ολοφάνερο ότι το δημαγωγικό ταλέντο έφερνε τον Aνδρέα Παπανδρέου πλησίστιο στην εξουσία, ο Kων. Kαραμανλής επέλεξε όχι την αναμέτρηση (που θα επιδίωκε κάθε πολιτικός με πίστη σε στόχους και στο ταλέντο του), αλλά να τραπεί σε φυγή - να καταφύγει στην πολιτικά ανεύθυνη Προεδρία της Δημοκρατίας. Δεν είχε πολιτική αντιπρόταση να αντιτάξει στον Aνδρέα ούτε κριτήρια για να αντιληφθεί τον καταστροφικό, αντικοινωνικό χαρακτήρα του λαϊκισμού του. Kαι αυτό αποδείχθηκε περίτρανα επίσης από το γεγονός ότι, σε όλη τη διάρκεια που κυβερνούσε το ΠAΣOK, το κόμμα του Kων. Kαραμανλή ήταν πολιτικά εντελώς ανύπαρκτο - δεν άρθρωσε ούτε τον ελάχιστο ψίθυρο αντίρρησης για τον σαρωτικό «μετασχηματισμό» του κράτους, των θεσμών, της νοοτροπίας που οδήγησε στη ζούγκλα της γενικευμένης, αυτονόητης «αρπαχτής», στην εφιαλτική καταστροφή της ζωής μας σήμερα. O εκπασοκισμός της N.Δ. ήταν ο μοιραίος καταλύτης γι' αυτή την καταστροφή".