… Όπως στην κατοχή

* ΝΑΥΠΛΙΟΝ: Οι γονείς ανταλλάσουν τα ρούχα των παιδιών τους
* ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ: Καθηγητές κάνουν φροντιστήρια, σε παιδιά και αμείβονται με προϊόντα

Έρευνα: Κώστας Πρώιμος

Η ανταλλαγή των μεταχειρισμένων ρούχων, είναι πια ένα σύνηθες φαινόμενο και  προβάλλει «ως κυρίαρχη μόδα», που επιτάσσουν οι συνέπειες της παρατεταμένης οικονομικής ύφεσης… Ολοένα και περισσότερα Ελληνόπουλα, «χρίζονται» παιδιά ενός «κατώτερου θεού» και συνηθίζουν στην ιδέα να ζουν φορώντας, ένα μεταχειρισμένο πουλόβερ ή παντελόνι, που μέχρι χθες ανήκε σε κάποιο γειτονόπουλο ή σε ένα συμμαθητή του…
Διαβάστε πως περιγράφουν την κατάσταση που επικρατεί στην μικρή και μεσαία ελληνική οικογένεια, ο Πρόεδρος του συλλόγου τριτέκνων Αργολίδας, Γιάννης Σοροβίγκας, ο Πρόεδρος του συλλόγου τριτέκνων Μεγαλόπολης Αρκαδίας Νίκος Αποστολόπουλος και η ειδική ψυχολόγος Χαρούλα Δασακλή που δραστηριοποιείται στο Ναύπλιον.

Γιάννης Σοροβίγκας

Γιάννης Σοροβίγκας (Πρόεδρος Τριτέκνων Αργολίδας)
«Θεωρώ την κατάσταση επιεικώς τραγική… Ολοένα και περισσότερες οικογένειες στην Αργολίδα, ξεπερνούν τους ενδοιασμούς και το θέμα της ντροπής και επιδίδονται  στο νέο «σπορ», της ανταλλαγής μεταχειρισμένων ενδυμάτων και υποδημάτων. Εκπροσωπούμε μέσα από τον φορέα των τριτέκνων,  περίπου 1.500 οικογένειες στην περιφερειακή μας ενότητα… Έχω τρία παιδιά και καταλαβαίνετε, πως έχω πλήρη εικόνα της κατάστασης, συνομιλώ καθημερινά με γονείς, δασκάλους και καθηγητές….
Στην αρχή η ανταλλαγή δεν είχε άμεση διαπροσωπική επαφή, διότι μεσολαβούσαμε εμείς …Κάποιος που είχε διαθέσιμα ρούχα να χαρίσει, τα έφερνε στον σύλλογο και κάποιος που τα είχε ανάγκη, ερχόταν να τα παραλάβει… Τα τελευταία δυο χρόνια, επειδή το κακό έχει «χτυπήσει» πολλές οικογένειες, οι οποίες έχουν παραμερίσει τις ανασφάλειες και τις αναστολές, που  διατηρούσαν, πλέον δημοσίως και  συστηματικά, ανταλλάσσουν ρούχα για τα παιδιά τους, σε μεγάλη κλίμακα, αν λάβετε  υπόψη σας, ότι το ποσοστό οικογενειών στην Αργολίδα, που συμμετέχουν σε αυτό το «εξωθεσμικό» φαινόμενο, αγγίζει το 30%. Είναι τεράστιο το μέγεθος! Δυστυχώς οι τάσεις, είναι ανοδικές… Βλέπω καθημερινά  γονείς, που τους  «κατεβαίνει ένας κόμπος» στο λαρύγγι …. Κουβαλάνε μια σακούλα ρούχα ή τρόφιμα, με κατεβασμένα τα μάτια… Άνθρωποι οικογενειάρχες που κάποτε ευημερούσαν! Αυτή είναι η χειρότερη διαπίστωση… Τι να σας πω; Ότι πολλοί γονείς μου λένε πως ντρέπονται, να φορέσουν καινούρια ρούχα στα παιδιά  τους, για να μην προκαλούν, ειδικά στο χώρο των σχολείων; Καταλαβαίνετε που μας έχουν φτάσει; Ισχύει και αυτό! Είναι εξωφρενικοί οι ρυθμοί αύξησης, των αναξιοπαθούντων και στην Πόλη μας! Τριτοκοσμικές εμπειρίες…  Παρατηρώ ανθρώπους να βγαίνουν από το σούπερ μάρκετ, φορτωμένοι με τσάντες  και κοιτάζουν ανήσυχοι, δεξιά και αριστερά…. Τα συμπεράσματα, δικά σας…»

Νίκος Αποστολόπουλος

Νίκος Αποστολόπουλος: (Πρόεδρος Τριτέκνων ο «Αρκάς»)

«Το φαινόμενο αυτό είναι χαρακτηριστικό, της οικονομικής εξαθλίωσης… Βρισκόμαστε ως κοινωνία, στο τελευταίο σκαλοπάτι...Είναι θέμα επιβίωσης… Απορώ  στις μέρες μας, με την ευκολία, που  οι Κυβερνώντες  ξεστομίζουν την λέξη «ανάπτυξη», ενώ στην πραγματικότητα, οδηγούμαστε στην ολοκληρωτική καταστροφή! Όντως έχουν φτάσει πολλές οικογένειες, στο σημείο να ανταλλάσσουν μεταχειρισμένα ρούχα, για τα παιδιά και όχι μόνο, επειδή οι Γερμανοί προσπαθούν, να αναγορευτούν σε νταβατζήδες όλης της Ευρώπης. Κι όμως! Αρχίσαμε όλοι, με την αλληλοβοήθεια, στους στενούς μας συγγενικούς κύκλους… Στην συνέχεια η τάση αυτή, απόκτησε «δημόσιες διαστάσεις»… Εδώ στην Μεγαλόπολη κρατάει λίγο, το ποσοστό των οικογενειών που ανταλλάσσουν ρούχα, καθώς κυμαίνεται γύρω στο 30%... στην Τρίπολη όμως τα πράγματα είναι χειρότερα, γιατί οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες, καθώς παρατηρούνται, συχνές διασυλλογικές προσπάθειες… Φτάσαμε πλέον στο σημείο, σε πλατείες, σχολεία, να κάνουμε αυτές τις ανταλλαγές με μεταχειρισμένα ρούχα και παπούτσια… Έχουμε επιστρέψει 60-70 χρόνια στο παρελθόν …Καθηγητές κάνουν φροντιστήρια, σε παιδιά στην Επαρχία μας και αμείβονται με προϊόντα, ελλείψει ρευστότητας… Όπως στην κατοχή…  Ο λαός μας στηρίζεται, στο πνεύμα και τις Αρχές του πολιτισμού του… Εμείς οι Έλληνες στα «δύσκολα» χρόνια, πάντα αναδεικνύαμε, το στοιχείο της αλληλεγγύης… Πιστεύω πως όσο και να «πέσουμε οικονομικά», κρατάμε τις αξίες μας, σταθερές ως έθνος…  Δεν τίθεται θέμα αξιοπρέπειας, μιας και με ρωτήσατε… Εκτιμώ πως μέσα από συναλλαγές τέτοιου είδους, ρούχων τροφίμων κ.α, αναδεικνύονται όλα αυτά τα απαιτούμενα, για την εθνική και κοινωνική συνοχή στοιχεία, που προείπα, η αλληλοϋποστήριξη δηλαδή, απαραίτητη σήμερα για την επιβίωση. Έχουμε δυο εκατομμύρια ανέργους… Δεν παίρνουν το ντουφέκι, να κλέψουν τον διπλανό τους, για να τα βγάλουν πέρα… Φαντάζεστε να συνέβαινε αυτό; Γι αυτό «ευδοκιμούν», τέτοιες ανθρωπιστικές δράσεις…. Τα  μελλοντικά σενάρια είναι εφιαλτικά …Η  οικονομική «Ελίτ» ως εμπνεύστρια και σχεδιάστρια, αυτού του «κατοχικού μοντέλου»- εξαθλίωσης των μαζών, φροντίζει ώστε να «αποδομήσει» τις ανθρώπινες σχέσεις, να διασπάσει τις κοινωνικές ομάδες, να υποβαθμίσει τον ρόλο της οικογένειας και να «πάρει την ψυχή» του λαού… Χωρίς αυτήν, θα είμαστε όλοι, ανήμποροι να αντιδράσουμε και ήδη αυτό διαφαίνεται…

Χαρούλα Δασακλή: (Ειδική ψυχολόγος –ψυχοθεραπεύτρια, Ναύπλιον)

«Καθήκον των γονιών είναι, χωρίς να αποκρύπτουν ή να ωραιοποιούν την πραγματικότητα, να εξηγούν στα παιδιά, ότι «είμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση, η οποία όμως θα τελειώσει» και πως δεν έχουν λόγο να φοβούνται. Πρέπει οι γονείς να αναλάβουν ενεργά, ρόλο προστατευτικό!
Δυστυχώς όμως οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες, έχουν ήδη υποστεί τις βαρύτατες επιπτώσεις της κρίσης. Οι γονείς νοιώθουν ταπεινωμένοι και φοβισμένοι, οργισμένοι, αδύναμοι να υποστηρίξουν την οικογένειά τους. Στο οικογενειακό περιβάλλον, επικρατεί ένα γενικευμένο κλίμα άγχους, αβεβαιότητας και ανασφάλειας, οι σχέσεις μεταξύ των μελών επηρεάζονται. Η βασική αρχή της ελληνικής οικογένειας, ο προσανατολισμός του παιδιού προς την ανώτατη παιδεία, φαντάζει πλέον στόχος ανέφικτος. Από ένα γονιό καταβεβλημένο από το άγχος, την αγωνία, την αγανάκτηση, την απόγνωση, έναν εξουθενωμένο άνθρωπο, που, χωρίς να ευθύνεται, φτάνει να νοιώθει ενοχή και ντροπή, απέναντι στην οικογένεια και κυρίως στα παιδιά του είναι δύσκολο να «μπει μπροστά» στις καταστάσεις και να αποκαταστήσει την ασφάλεια και την συναισθηματική σταθερότητα…
Τα παιδιά από την άλλη, που αποτελούν την πιο ευάλωτη αλλά και την πιο σημαντική ομάδα του πληθυσμού, καθώς βρίσκονται στην κρίσιμη ηλικία της ψυχικής, συναισθηματικής και κοινωνικής τους ανάπτυξης, εκτός από τις αρνητικές εμπειρίες, μέσα στην οικογένεια, βιώνουν και τις δικές τους τραυματικές εμπειρίες: κλείσιμο σχολείων, μείωση αριθμού διδασκόντων, λιποθυμίες συμμαθητών από ασιτία, στέρηση της εκμάθησης ξένων γλωσσών και άλλων δραστηριοτήτων που είχαν πριν. Παιδιά και γονείς μαζί, καταφεύγουν πλέον σε δομές αλληλεγγύης όπως τα συσσίτια, τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, οι τράπεζες ρουχισμού, τα κοινωνικά παντοπωλεία, που στην ουσία είναι ευφημισμός για τη φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη. Άνθρωποι αξιοπρεπείς και αυτάρκεις μέχρι χθες, γίνονται πλέον επαίτες. Ακόμη και αν έτσι λύνουν κάποια προβλήματά τους, αποκομίζουν την αίσθηση της ανημποριάς και της ντροπής. Πώς νοιώθουν αυτά τα παιδιά όταν τα κανάλια διαφημίζουν τη συγκέντρωση ειδών ρουχισμού, σχολικών ειδών κλπ για τα "παιδάκια που δεν έχουν"; Οι κοινωνικές διαφορές γίνονται πλέον χάσματα αγεφύρωτα. Τα παιδιά των μεσαίων κοινωνικοοικονομικά οικογενειών γίνονται πια τα παιδιά ενός «κατώτερου Θεού». Και προκύπτει το αδυσώπητο ερώτημα: «αυτή η πατρίδα τι είδους πολίτες ετοιμάζει για αύριο»;