Είμαι άνεργος και άστεγος… πουλάω το νεφρό μου!

Μία συγκλονιστική μικρή αγγελία, που προκαλεί σοκ και θλίψη, έστειλε σε τοπική εφημερίδα ένας 49χρονος πατέρας, από την ευρύτερη περιοχή του Πύργου, βρισκόμενος πλέον, σε πλήρη απόγνωση.
«Πουλάω το νεφρό μου. Δυστυχώς πήρα αυτή την απόφαση επειδή είμαι άνεργος και άστεγος. Δεν με ενδιαφέρει αν ζήσω ή αν πεθάνω. Το μόνο που θέλω, είναι να αφήσω κάτι στην 8χρονη κόρη μου...».
Πριν την απόφαση του αυτή, στο θολωμένο του μυαλό, κυριαρχούσε η ιδέα της αυτοκτονίας. «Ο μόνος λόγος που δεν... «φούνταρα» ήταν το παιδί. Που να το αφήσω... Μόνο γι’ αυτό ζω και αν γίνει το ... θαύμα και τα καταφέρω, θα προσπαθήσω να το πάρω μαζί μου, ώστε να το απομακρύνω από το ακατάλληλο περιβάλλον που σήμερα ζει».
Όλα ξεκίνησαν πριν έναν χρόνο, όταν απολύθηκε από την εταιρεία που εργαζόταν ως διανομέας. Μέχρι τότε, «Δεν μας έλλειπε τίποτα. Ήμασταν μια καλά τακτοποιημένη οικογένεια». Ουδέποτε είχα σκεφτεί τι μπορεί να μου επεφύλασσε η μοίρα... Μετά το χωρισμό μου, το 2010, ξεκίνησαν και τα οικονομικά προβλήματα. Δάνεια, ασφάλειες, διατροφή... Δεν είναι και εύκολο να συντηρείς δυο σπίτια και να πληρώνεις και τις υποχρεώσεις σου. Αρχές Γενάρη του 2013, πριν ένα χρόνο περίπου, απολύθηκα.
Όσο και να έψαξα για δουλειά, ότι πόρτες και να χτύπησα, τίποτα... Τα νοίκια και οι υποχρεώσεις έτρεχαν. Δεν μπορούσα πλέον να προσφέρω στο παιδί και την πρώην σύζυγο μου τίποτα...» εξιστορεί με τρεμάμενη φωνή και συνεχίζει «...δεν αποτελώ την εξαίρεση. Ξέρετε πόσοι σήμερα βρίσκονται στο δρόμο; Πόσοι άνθρωποι, που δεν τους έλειπε τίποτα, τώρα δεν έχουν ούτε να φάνε; Τα ξέρετε. Και ξέρετε πόσοι άνθρωποι μπήκαν στην διαδικασία να πουλήσουν το νεφρό τους για να επιβιώσουν; Απίστευτα πολλοί. Εκεί μας έφτασαν αυτοί που μας οδήγησαν στην ανέχεια και την εξαθλίωση...».
Ο Σπύρος, κοιμάται τα κρύα βράδια του φετινού χειμώνα στο αυτοκίνητο του. Την ημέρα περιπλανιέται στους δρόμους του Πύργου αναζητώντας εργασία ενώ ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του, το περνάει στη ζεστή αίθουσα αναμονής του σταθμού του ΚΤΕΛ.
 «Η κόρη μου γνωρίζει ότι δεν έχω πλέον σπίτι... Ξέρει ότι ζω μέσα στο αυτοκίνητο και παρά το μικρό της ηλικίας της, όλα τα καταλαβαίνει. Δεν την αφήνω να νιώσει τον πόνο και τη μοναξιά μου... Με μια αγκαλιά της άλλωστε, ξεχνώ τα πάντα και παίρνω δύναμη. Δύναμη, μόνο για αυτή. Για να παλέψω να επιβιώσω και ποιος ξέρει, αν βρω δουλειά, οποιαδήποτε δουλειά, και ένα σπίτι εντός Ηλείας για να είμαι κοντά στο παιδί μου, τότε θα καταφέρω να ορθοποδήσω. Θα μπορέσω να ρυθμίσω τα χρέη μου και να βάλω μια τάξη ξανά στη διαλυμένη μου ζωή...».

Πηγή: http://www.eglimatikotita.gr/2013/12/blog-post_5856.html#ixzz2mogyhoNm