Όλη η αλήθεια για το Κιλελέρ

Στη Θεσσαλία και ειδικότερα στη δυτική μετά την απελευθέρωση του 1881 επικρατούσε η εξής κατάσταση. Προειδοποιημένοι από την προϋπάρχουσα πολιτική κατάσταση, οι Τούρκοι γαιοκτήμονες πρόλαβαν και πούλησαν ή παραχώρησαν τα κτήματα τους σε Ελληνικής καταγωγής κεφαλαιούχους από την τουρκική επικράτεια, την Ρουμανία τη Ρωσία και αλλού. Η ιδιοκτησία των τελευταίων αυτών, ανεγνωρίζετο και προστατεύετο από τους όρους της ελληνοτουρκικής συνθήκης και έτσι οι τεράστιες εκτάσεις της Θεσσαλίας βρέθηκαν στα χέρια λίγων μόνο γαιοκτημόνων, ενώ οι αγρότες και οι χωρικοί ελεύθεροι πια αλλά ακτήμονες, αναγκάζονταν για να επιβιώσουν να εργάζονται στα χτήματα των γαιοκτημόνων με συνθήκες παρόμοιες με των δουλοπάροικων ή μάλλον σκληρότερες, αφού εξέλιπε πλέον και ο παράγοντας της προσωπικής επαφής και τα αγροκτήματα διοικούμενα από σκληρούς επιστάτες δεν ήταν παρά αντικείμενα οικονομικού κέρδους και μόνο.
Στερούμενοι ιδιοκτησίας και με επιδέξια κατασκευασμένους νόμους όπως του γήμορου ή της μόρτης, οι κολλήγοι δεν ένοιωσαν παρά την αντικατάσταση του Τούρκου αφέντη από άλλο σκληρότερο. Στην δέσμευση μάλιστα της Ελληνικής Πολιτείας να αναγνωρίσει τους τίτλους ιδιοκτησίας του τουρκικού κράτους, προστέθηκε και η από τους γαιοκτήμονες επιδοτούμενη πολιτική επιρροή των πολιτευτών της Θεσσαλίας, καθώς και η οικονομική αλλά και μορφωτική αδυναμία των αγροτών να υπερασπιστούν την υπόθεση τους στα δικαστήρια και έτσι συνετίθετο ένα πραγματικά, ζοφερό περιβάλλον φοβερού μέλλοντος.
Από το 1881, η Θεσσαλία μεταβλήθηκε σε ένα πραγματικό καζάνι που έβραζε. Πλήθος τοπικών εξεγέρσεων διεκδικούσαν την απαλλοτρίωση της γης και την απόδοση της στους εργάτες της, ελεύθερους πια Έλληνες.
Οι εξεγέρσεις αυτές συστηματοποιήθηκαν και κλιμακώθηκαν σταδιακά με αποτέλεσμα λίγο πριν την επανάσταση στο Γουδί να ιδρυθεί στην Καρδίτσα από το νέο δραστήριο και χαρισματικό δικηγόρο Δημήτριο Μπούσδρα, το γιατρό Ν. Γρίβα από το Προάστιο και άλλους Καρδιτσιώτες, ο Γεωργικός Πεδινός Σύνδεσμος Καρδίτσας, ένας από τους πρώτους στην Θεσσαλία μετά τον αντίστοιχο των Τρικάλων και του Κοσκινά Καρδίτοης, αλλά ο πλέον δραστήριος και αποτελεσματικότερος τελικά. Η ίδρυση του Συνδέσμου που έγινε στο προαύλιο του Ναού της Ζωοδόχου Πηγής των Καμινάδων, σηματοδότησε την περαιτέρω κλιμάκωση και συστηματοποίηση του αγώνα για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών.

Ένα μικρό χρονικό θα μας μεταφέρει στο κλίμα των ημερών.

22 Μαΐου 1909: Ίδρυση του Γεωργικού Πεδινού Συνδέσμου. Ο σύνδεσμος δραστηριοποιή­θηκε στην Καρδίτσα και στα χωριά του κάμπου με μαζική συμμετοχή των αγροτών σε αυτόν. Τα μέλη του περιέτρεχαν στα χωριά και διακήρυτταν το όραμα της απαλλοτριώσεως και αναδιανομής της γης.

16 Σεπτεμβρίου 1909: Διοργανώνεται το πρώτο συλλαλητήριο στην Καρδίτσα.
20 Ιανουαρίου 1910: Συγκροτήθηκε μεγάλο συλλαλητήριο στην πλατεία της Καρδίτσας στο οποίο έλαβαν μέρος χιλιάδες αγρότες.


Ο Κώστας Καρδαράς

7 Φεβρουαρίου 1910: Έγιναν συλλαλητήρια στα Τρίκαλα, στη Λάρισα, στο Βόλο, στο Βελεστίνο, στα Φάρσαλα, στην Καρδίτσα. Η αγροτιά του κάμπου "έβραζε" απ' άκρη σ' άκρη.
27 Φεβρουαρίου 1910: Συγκροτούνται νέα συλλαλητήρια στις θεσσαλικές πόλεις, αλλά εκείνο της Καρδίτσας ήταν το ζωηρότερο. Έγιναν μάλιστα και επεισόδια που είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο του αγρότη Χρήστου Σάλτα από το Ανώγι και τον τραυματισμό ορισμένων άλλων στο σιδηροδρομικό σταθμό. Κατόπιν, με την πρωτοβουλία της ηγεσίας του Γεωργικού Πεδινού Συνδέσμου και της Πανθεσσαλικής Επιτροπής αγροτών με Πρόεδρο το Δημήτριο Μπούσδρα, το βάρος του αγώνα μεταφέρθηκε για καλύτερη αποτελεσματικότητα στη Λάρισα με αποτέλεσμα τα γνωστά αιματηρά επεισόδια της 6ης Μαρτίου στο Σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ, στο Τσουλάρ, στην Πύλη των Φαρσάλων και στην Λάρισα με πολλούς νεκρούς και τραυματίες αγρότες. 0 Μπούσδρας μαζί με τους άλλους επικεφαλής των Θεσσαλών αγροτών συλλαμβάνονται και οδηγούνται στα δικαστήρια. Τριάντα εφτά Καρδιτσιώτες μέσα σε ένα σύνολο 71 Θεσσαλών δικάστηκαν για τα γεγονότα της Καρδίτσας στο Κακουργιοδικείο Χαλκίδας και αθωώθηκαν πανηγυρικά.
Ο Δημήτριος Μπούσδρας ούτε στιγμή δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες του αλλά με κάθε τρόπο συνέχισε τον ανυποχώρητο αγώνα του για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών μέσα από τη βουλή όντας από το 1906 βουλευτής.
Τελικά, το διάταγμα για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών ήταν η πρώτη πράξη της Επαναστατικής Κυβέρνησης ενός άλλου μεγάλου Καρδιτσιώτη του Νικολάου Πλαστήρα όταν με τη νομοθετική πράξη της 14ης Φεβρουαρίου 1923 έγινε η τελική διανομή της γης στους αγρότες.
Σήμερα, η πολιτική της Παγκοσμιοποίησης για την κατάργηση των εθνικών διαφοροποιήσεων και πολιτισμών σε ένα πολυεθνικό χωνευτήρι περνά μέσα από την συρρίκνωση και την καταστροφή της αγροτικής τάξης σαν κατ" εξοχήν δεμένης με τη γη και τις παραδόσεις κατ" εξοχήν επομένως πατριωτικής. Στο νέο πολιτικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί, οι παλιές διαφοροποιήσεις και αντιπαλότητες της Δεξιάς και της Αριστεράς ανήκουν πια στο παρελθόν ενώ έχουν διαμορφωθεί δύο αντίθετοι πολιτικοί πόλοι, δύο διαφορετικά και αντίπαλα πολιτικά ρεύματα.
Από την μία πλευρά η Παγκοσμιοποίηση η οποία στο όνομα μιας ανάπτυξης και μιας ευημερίας πού ποτέ δεν είδαμε, καταργεί τις εθνικές διαφοροποιήσεις και πολιτισμούς και από την άλλη, το συνεχώς διογκούμενο ρεύμα εκείνων που πιστεύουν στην ανάγκη των λαών να διατηρήσουν την ταυτότητα και την προσωπικότητα τους, πιστεύουν και θέλουν να αγωνιστούν για την πατρίδα και την εθνική ιδιαιτερότητα, τη θρησκεία, την γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία τους. Τελειώνοντας, θέλω να υπενθυμίσω σε όλους σας ότι τα παιδιά της Καρδίτσας που πολέμησαν ηρωικά και υπεράνθρωπα στους Βαλκανικούς πολέμους και την εκστρατεία της Μικράς Ασίας για την ελευθερία των σκλαβωμένων Ελληνικών εδαφών, ήσαν οι ίδιοι αν και ελεύθεροι Έλληνες πολίτες ουσιαστικά δουλοπάροικοι. Παραμέρισαν όμως τις όποιες κοινωνικές διαφορές τους με το ελληνικό κράτος, επιτελώντας με το παραπάνω το εθνικό τους χρέος.

(Το κείμενο αυτό είναι μεταφορά σε γραπτό λόγο, τμήματος ομιλίας του σπουδαίου Έλληνα ιατρού και περιφερειάρχη Θεσσαλίας του Εθνικού Μετώπου Κώστα Καρδαρά, που εκφωνήθηκε στην εκδήλωση προς τιμήν των, θυμάτων της εξέγερσης του Κιλελέρ).