Ποιος θα υπερασπισθεί τους Δικαστές;

Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Άρθρο του Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου

Η Δικαιοσύνη και οι λειτουργοί της είναι το τελευταίο αποκούμπι των, χωρίς διάθεση αντίστασης, Ελλήνων υπηκόων.

Προσφεύγουν προς αυτήν ζητώντας να βρουν το δίκιο τους και ζητούν από τους Δικαστές να κάνουν ότι και οι πολιτικοί: «Να παρανομήσουν». Να αγνοήσουν τους υφιστάμενους νόμους και να εκδώσουν αποφάσεις κατά το μυαλό τους. Όταν αυτό δεν το κάνουν, τότε οι δικαστές μετατρέπονται σε «ανθρωπάκια», «εξαγορασμένους» και άλλα πολλά.

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους πρέπει να θυμίσουμε ότι ζούμε σε μια συντεταγμένη πολιτεία όπου υπάρχει (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρχει) διάκριση εξουσιών.

Σύμφωνα με το πολίτευμά μας, που αποκαλείται κοινοβουλευτική δημοκρατία, υπάρχουν τρεις διακριτές εξουσίες:

Η Νομοθετική, η Εκτελεστική και η Δικαστική. Καμία από αυτές δεν έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει στον χώρο ευθύνης των άλλων. Αναλυτικότερα.

Την νομοθετική εξουσία ασκεί η Βουλή των Ελλήνων και σε πάρα πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις η κυβέρνηση δια μέσω του Προέδρου της δημοκρατίας. Τα σχέδια νόμου, υποβάλλονται από την κυβέρνηση, τα κόμματα ή και μεμονωμένους βουλευτές με μοναδικό σκοπό (θεωρητικά) το συμφέρον του λαού και την διασφάλιση της ακεραιότητας της χώρας. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι βουλευτές έχουν καταντήσει άβουλα όργανα εξυπηρέτησης κομματικών, οικονομικών, κυβερνητικών και ξένων συμφερόντων. Η κυβέρνηση και τα κόμματα δεν σέβονται την αποστολή των βουλευτών και της Βουλής θέτοντάς τους διαρκώς (υπό την απειλή της διαγραφής ή της παραίτησης της κυβέρνησης και υπό το δέλεαρ της υπουργοποίησης ή της επανεκλογής) σε διλημματικές καταστάσεις. Τελικώς, οι βουλευτές με κομματικές εντολές ψηφίζουν τους νόμους που επιθυμεί η κυβέρνηση (με όποιες παρασκηνιακές πιέσεις, αυτή, έχει υποστεί).

Η εκτελεστική εξουσία, με όργανο την Δημόσια Διοίκηση, διοικεί και εντέλλεται με βάση αυτούς τους νόμους που ψηφίζουν (άκριτα τις περισσότερες φορές) οι βουλευτές και η κοινωνία υποχρεούται μέσω της πειθούς ή των οργάνων καταστολής να υπακούει. (Το θεωρητικό πολιτικό υπόβαθρο αναφέρει ότι, οι νόμοι ψηφίσθηκαν από τους εκπροσώπους της πλειοψηφίας του λαού και άρα…).

Η Δικαστική εξουσία, με λειτουργούς τους Δικαστές, καλείται να τιμωρήσει όσους παραβαίνουν ή δεν υπακούουν τους νόμους που ψήφισαν οι βουλευτές κατ’ εντολήν κομμάτων και κυβέρνησης. Καλείται ακόμη να επιλύσει διαφορές μεταξύ πολιτών και αποφάσεων οργάνων της πολιτείας, πάντοτε όμως σύμφωνα με τους νόμους που έχουν ψηφίσει οι βουλευτές, κατ’ εντολήν κομμάτων και κυβέρνησης.

Με απλά λόγια, ένας Δικαστής υποχρεούται να λειτουργεί με βάση τους νόμους που ψηφίζουν οι βουλευτές, τους οποίους όμως … εκλέγουμε εμείς.

 Κλείνοντας, μετά από τον εκτεταμένο αυτό πρόλογο, φτάνω στο ζουμί. Το δικαστήριο που αποφάσισε ότι «κακώς έγιναν οι περικοπές στις αμοιβές των Δικαστών» έκρινε κατά το νόμο και το Σύνταγμα. Το νόμο και το Σύνταγμα που έφτιαξαν και ψήφισαν οι βουλευτές και τα κόμματα (από τον οποίο είναι πολλαπλά ωφελημένοι οι ίδιοι, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Οι βουλευτές και τα κόμματα που εμείς εξουσιοδοτήσαμε δια της ψήφου μας. Εμείς, «ο κυρίαρχος λαός» που εκχωρήσαμε σ’ αυτούς τους ολίγους, την κυριαρχία μας, με το να μην τους εποπτεύουμε και να μην τους «αποσύρουμε» όταν μας εξαπατούν ή δεν εκτελούν με πληρότητα την αποστολή τους.

Αντί λοιπόν να παραπονούμεθα και να κατηγορούμε τους Δικαστές που εκτελούν ή αξιοποιούν το νόμο, ας μάθουμε να μην αφήνουμε ανεξέλεγκτους τους χρυσοπληρωμένους βουλευτές που εφαρμόζοντας το δόγμα του καραγκιόζη κάνουν τη μοιρασιά λέγοντας «ένα δικό μου, ένα δικό σου, ένα δικό μου. Ένα δικό μου, ένα δικό σου, ένα δικό μου…».