Από το ’74 και μετά
Από το ΄74 και δω,
ψηφίζω συνεχώς, χωρίς καμία απουσία. Από
το ’74 και μέχρι εδώ, βγαίνω συνεχώς γελασμένος. Από το ’74 και μετά θυμάμαι το δρόμο της Πάτρας – Κορίνθου, που δεν
πρόκειται να γίνει ποτέ. Από το ’74
και μετά θυμάμαι τον Ανάβαλο που θα πλημμύριζε την Αργολίδα, αλλά ακόμη και
τώρα πλημμυρίζει τη θάλασσα. Από το ’74
και μετά θα γινόταν η μαρίνα στο λιμάνι του Ναυπλίου αλλά ατύχησα κι εδώ.
Λέω να μην ψηφίσω φέτος γιατί αηδίασα, από τη δημοκρατία μας και τους
πολιτικούς γόνους, ανίκανους και μη. Θα πάω να ξαναψηφίσω όταν θα είναι
υποψήφια η Τζούλια ή η Ντάβλη. (Με Λεβέντη δεν πάω, όχι).
Άξιος ο
μισθός της δημοσιογράφου
Και λέει ο Καμένος, όχι ο Πάνος, μιλώντας με τη δημοσιογράφο, « …περίπου 3.000.000 λαθρομετανάστες…»
και τον κόβει η κυρία της ΕΡΤ, μία από αυτές που διορίσθηκαν με ειδικά
προσόντα, και τον διορθώνει «όχι
λαθρομετανάστες». Ξαφνιάζεται ο Καμένος αλλά συνεχίζει «…Ωραία, ας τους πούμε παράτυπους, αυτό είναι το θέμα»;
«Αυτό
είναι το θέμα» ξαναλέει η κυρία δημοσιογράφος της ΕΡΤ.
«Ωραία» της
απαντά ο Καμένος, «ας πούμε 3.000.000
ψυχές. Είσαι ικανοποιημένη»;
Μου έκοψαν
την Αλόη
Είχα ξεκινήσει από τον Οκτώβριο του 2014. Αγόραζα και έπινα ένα μπουκάλι
Αλόη κάθε μήνα και είχα βρει την υγειά μου.
«Χαλάλη τα 25 ευρώ» έλεγα, κάθε μήνα, καθώς μέτραγα την πετσοκομμένη
ελεημοσύνη που μου έδιναν αντί για σύνταξη.
Από αυτό το μήνα την έκοψα. Το επιχείρημα που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση
για να με πείσει ήταν καταλυτικό. «Η σύνταξή σας μειώνεται κατά 30 ευρώ»,
έγραφε το εκκαθαριστικό
Ταΐζουν τα
παιδιά μας με κουτόχορτο
Έκανα καλά που παρακολούθησα τη Βουλή των Νέων. Μπόρεσα έτσι να καταλάβω
όλα τα προβλήματά τους. Περίμενα να πουν για το μέλλον τους που δεν υπάρχει,
για την ανεργία που τους περιμένει, για τη φτώχεια των γονιών τους, για τα
σχολεία που υπολειτουργούν…
Οι νέοι όμως μου έδωσαν να καταλάβω πως είμαι πολύ ντεμοντέ. Όπως άκουσα
να λένε, το πρόβλημά τους είναι πως, η σημερινή Δημοκρατία πρέπει να θωρακισθεί
ενάντια στο ρατσισμό. Δηλαδή οι Έλληνες είναι ρατσιστές και πρέπει να παρθούν
μέτρα. Τους άκουσα ακόμη να προβληματίζονται για την ανεξιθρησκία. Πρέπει
δηλαδή να γίνονται και Τζαμιά.
Είπα «Αυτά τα παιδιά μπορεί να είναι φτωχά αλλά τρώγοντας κουτόχορτο
έγιναν πλούσια σε ιδέες της παγκοσμιοποίησης».
Μας έμεινε
πασατέμπος
Σε ένα παγκάκι, στο λιμάνι του Ναυπλίου, κοντά στον Όμιλο Ερασιτεχνών
Αλιέων, κάθισε ένα ζευγαράκι για δύο ώρες περίπου και γέμισαν τον τόπο
πασατέμπο. Αυτή η εικόνα με γύρισε πίσω,
στην δεκαετία του ’60.
Νεαροί, 15ρηδες τότε, παίρναμε κάθε Κυριακή χαρτζιλίκι 1 δραχμή,
αγοράζαμε πασατέμπο και βγάζαμε το κορίτσι μας βόλτα. Καθόμασταν στα κρυφά, τις
αγκαλιάζαμε, τις φιλούσαμε και μέχρι εκεί. Γεμάτοι
όνειρα για το αύριο, αισιόδοξοι για το μέλλον μας και κυρίως ανάμελοι.
Τώρα, μπορεί να έφτασαν να βγαίνουν ραντεβού με πασατέμπο αλλά τα όνειρά τους είναι σκοτεινά και το μέλλον
αβέβαιο.
Που είναι εκείνα τα ωραία χρόνια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου