Του Κώστα Πρώιμου
Να επιχειρήσουμε μια ρηξικέλευθη εισαγωγή και να
χρησιμοποιήσουμε αλληγορικά εν προκειμένω, το θρυλικό και νοσταλγικό άσμα, τραγουδισμένο
στην Ιταλική, από τον σπουδαίο ερμηνευτή της αξέχαστης δεκαετίας του 60΄ Πεππίνο Ντι Κάπρι… Οι παλαιότεροι
λάτρεις του ρομαντισμού, σίγουρα θα το θυμούνται… Φωτογραφίες που απαθανάτισαν μοναδικές καλοκαιρινές
στιγμές κοιτάζει ο τραγουδιστής τις πρώτες
μουντές ημέρες του Σεπτεμβρίου… Η αντίφαση των συναισθημάτων προκαλούν μελαγχολία… Ακρογιαλιές, ήλιος,
έρωτες, ξενύχτια… Όλες αυτές οι «ατμοσφαιρικές» καταστάσεις που
αποκρυσταλλώνουν το καλοκαιρινό πνεύμα…
…Παρατηρούσα χθες
τις «πολιτικές φωτογραφίες», από τις μεγαλειώδεις καλοκαιρινές
συγκεντρώσεις του ΟΧΙ
… Τον παλμό, την αναζωπύρωση της ελπίδας και της προσδοκίας,
για κάτι καλύτερο…
Ωστόσο, με την
έλευση δύο μηνών και μερικών ημερών και αφού το
καλοκαιρινό «πάρτι της ελευθερίας» σχόλασε άδοξα, ο εφετινός Σεπτέμβριος,
δεν αναμένεται απλώς μελαγχολικός, καθώς θα σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους…
Το αφανισμό κάθε ελπίδας και προσδοκίας… Το «πολιτικό γίγνεσθαι» κάνει σοβαρές
προσπάθειες, ώστε να «μεταπηδήσει» από
το «όλοι μαζί τα φάγαμε» στο… « όλοι συναυτουργοί στην εξαθλίωση»… Και
το χειρότερο: Θα το έχει πράξει δικαίως (και στις δύο περιπτώσεις), αφού απευθύνεται κυρίως, σε άβουλα όντα με
«φτιαχτά» πολιτικά δικαιώματα και
ασφαλώς, καθόλου μα καθόλου υποχρεώσεις…
Συνοπτικά λοιπόν
και μη εμπεριστατωμένα (γιατί
απαιτούνται χιλιάδες λέξεις ανάλυσης και τεκμηρίωσης): Το παραμύθι της
σύστασης του νεοελληνικού κράτους, που άρχισε πριν από πολλά-πολλά χρόνια, διαφαίνεται πως τελειώνει, μαζί με τους εμπνευστές του….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου