Οι σταθερές ταΐστρες γίνονται αιτία για «αγελαία συμπεριφορά»

 του Νικολάου Μπάμπα*

Αν και το πρόβλημα τον αδέσποτων το γνωρίζω από 1996, έως σήμερα, δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα (και λέω σχεδόν) γιατί υπάρχει κάποια μικρή βελτίωση σε ορισμένα θέματα, αλλά όχι η επιθυμητή… Είναι γεγονός πως  οι τοπικές κοινωνίες  (και συνεπώς οι Δημοτικές Αρχές), δεν αντιδρούν έτσι όπως θα έπρεπε, ενώ το νέο νομικό πλαίσιο  αν και  εκτιμάται ως αρκετά καλό, δεν δίνει την δυνατότητα απλής εφαρμογής, ως όφειλε.

Βέβαια δεν θα αναφερθώ στην λύση, (αν και κατά την γνώμη μου μπορεί το πρόβλημα να επιλυθεί μέσα σε ένα χρόνο και να είναι και όλοι ευχαριστημένοι), θα εστιάσω όμως, στις προσπάθειες κάποιων Δήμων, να βελτιώσουν τις συνθήκες ευζωίας των αδέσποτων μέσα στην κοινωνία, προσφέροντάς τους σε δημόσια σημεία και τοποθεσίες, νερό και φαγητό.

Είναι μία καλή αρχή, αν και έχει γίνει και παλαιότερα με αμφίβολα αποτελέσματα, κυρίως λόγω της άστοχης διαχείρισης…

Το να τοποθετηθεί νερό σε σταθερά μέρη μέσα σε ένα Δήμο, δεν είναι κακό, αντιθέτως τα ζώα θα έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό με την προϋπόθεση να καθαρίζονται συχνά οι ποτίστρες και να είναι γλυκό το νερό, ειδάλλως το ζώο πάλι θα ψάξει αλλού νερό.

Όμως το να τοποθετούνται και σταθερές ταΐστρες,  αυτό δεν είναι ορθολογικό για τον απλό λόγο, της δημιουργίας  «αγελαίας συμπεριφοράς» και εκεί τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου καλά… Ήδη αυτό το φαινόμενο, έχει εμφανιστεί σε αρκετές περιοχές, που τα ζώα δεν έχουν τακτική τροφή σε συνήθη σημεία… Φανταστείτε να  γνωρίζουν,  πως στο τάδε σημείο, υπάρχει καθημερινά φαγητό και νερό… Τότε, οι σχηματισμοί αγελών, θα αυξηθούν σημαντικά…

Για να αποτραπούν οι αγέλες και οι επιπτώσεις αυτών στην καθημερινότητα των κατοίκων, θα πρέπει να υπάρχουν δυο τουλάχιστον άτομα, ανάλογα με τον αριθμό των ταϊστρών, τα οποία θα κάνουν συχνές αλλαγές των τοποθεσιών των ταϊστρών (π.χ κάθε δύο μέρες και όχι στα σημεία νερού) έτσι ώστε τα ζώα να κάνουν χρήση των αισθήσεων τους, για να τις εντοπίσουν και ταυτόχρονα να τους δίνεται  και η δυνατότητα μετακίνησης.

Όμως δεν φτάνει μόνο αυτό,  διότι αυτά τα άτομα πρέπει να έχουν μια στοιχειώδη εκπαίδευση, ώστε να έχουν την δυνατότητα να εντοπίσουν ή να υποψιαστούν, την δημιουργία μίας «αγελαίας συμπεριφοράς» και να μπορούν να την ανακόψουν, είτε μέσω της απομάκρυνσης του αρχηγού της αγέλης, ή μέσω της μείωσης του αριθμού της,  κάτι που προϋποθέτει γνώσεις, παρατηρητικότητα, αγάπη, εξοπλισμό και ασφαλώς… θέσεις εργασίας.

         

*Ο κ. Νικόλαος Μπάμπας είναι  Κτηνίατρος 

με έδρα το Κρανίδι Αργολίδας