ΛΟΥΤΡΑΚΙ: Οι αγωνίες μιας ξένης που ζει μόνιμα στο Δήμο μας……

… και φτάνεις σε έναν τόπο γεμάτη όνειρα για μια καινούρια ζωή…, γεμάτη ελπίδες για το αύριο, ακολουθώντας τον άνθρωπό σου …, γίνεσαι, όπως λέει κι΄ ένας  φίλος «ερωτικός μετανάστης» και εκεί πού νομίζεις πως είσαι κοινωνική ως άνθρωπος και εύχαρις χαρακτήρας και προσπαθείς να ενταχθείς, να έρθεις κοντά σε καινούριους ανθρώπους και νέες συνήθειες, εκεί έρχεται μια λέξη και σου στοιχειώνει τη ζωή «ΞΕΝΗ…». Με το «καλημέρα» το αντιλαμβάνεται …είσαι «ξένη» νύφη, δεν έχεις όνομα πια, είσαι γενικότερα το ξένο σώμα που ήρθε σε έναν τόπο  από το πουθενά.

Άλλοι σε πλησιάζουν από περιέργεια, άλλοι για να μάθουν τα πάντα … για κουτσομπολιό. Πρέπει να περάσουν χρόνια πολλά, δοκιμασίες πολλές για να αποκτήσεις κάποια ταυτότητα και πάλι αν κάτι συμβεί, όσα χρόνια και αν έχουν περάσει, ακόμα «ξένη» θα σε αποκαλούν…

Ως «ξένη» λοιπόν απορείς, πώς όλοι εκείνοι πού δεν είναι ξένοι και αγαπούν τόσο τον τόπο, πού γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, βλέποντας το χωριό τους να ερημώνει, να βαλτώνει, δεν προσπαθούν να κάνουν κάτι όλοι μαζί για να ορθοποδήσει, να αποκτήσει και πάλι ζωή. Είναι απορίας άξιον πως γίνεται ένας τόπος τόσο κοντά στην Αθήνα, με τόση φυσική ομορφιά να μένει αναξιοποίητος και αντί να είναι πόλος έλξης, να έχει γίνει ένα μέρος χωρίς χρώμα, χωρίς ποιότητα, χωρίς κουλτούρα… Ένας τόπος πού έχει το γαλάζιο της θάλασσας και τον περικλείει και το πράσινο των Γερανείων και συνάμα να μοιάζει τελικά με ένα απέραντο «ΓΚΡΙ»…..

Να έχει γίνει χωριό φάντασμα, χωρίς οσμές, χωρίς ταυτότητα… Όλοι το παρατηρούν, όλοι κάνουν παράπονα και κανείς, ουσιαστικά, δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια ώστε να  ξεφύγει ο τόπος αυτός από την καθοδική του πορεία……

Τόσα χρόνια αφήνουν την Αρχαία Κρομμυώνα στην ανωνυμία. Αφήνουν το ηφαίστειο στο Σουσάκι ανεκμετάλλευτο… Δεν έχουν προσπαθήσει καν να δημιουργήσουν ένα λαογραφικό μουσείο …Δεν κάθισαν ποτέ να προσπαθήσουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να συνεργασθούν, είτε συντεχνιακά, είτε πολιτικά και να  διεκδικήσουν αναγνώριση και πρόοδο για τον τόπο τους.

Προτάσεις τους έχουν γίνει πολλές και μάλιστα οι περισσότερες απ΄ όλους εμάς τους «ξένους», πού επιλέξαμε τον τόπο τους να γίνει και δικός μας, πού προσπαθούμε να υποστηρίξουμε την επιλογή μας….

Μια ιδέα λοιπόν είναι και η ακόλουθη…

Στο χωριό υπάρχει ένας υπέροχος σιδηροδρομικός σταθμός. Από την ημέρα πού σταμάτησε να λειτουργεί και επίσημα, λάβαμε γνώση, ότι στην περίοδο της Δημαρχίας του κ. Κωνσταντίνου Λογοθέτη, όπου πραγματοποιήθηκε και η συνένωση των δύο Δήμων, ήτοι του Δήμου Αγίων Θεοδώρων και του Δήμου Λουτρακίου -Περαχώρας σε έναν ενιαίο «Καλλικρατικό Δήμο», θα γίνονταν οι δωρεάν παραχωρήσεις των κτιρίων των σιδηροδρομικών γραμμών στο Δήμο (όσον αφορά τα κτίρια στους Αγίους Θεοδώρους και στον Ισθμό).  Επειδή, απ΄ ότι γνωρίζω από επίσημες πηγές, βρισκόμαστε κοντά στην παραχώρηση των κτιρίων αυτών  και ελπίζουμε στην ολοκλήρωση από πλευράς του Δήμου των διαδικασιών αυτών, σύντομα, μια καλή ιδέα θα ήταν να αξιοποιηθεί ο χώρος αυτός με το να χρησιμοποιηθεί ως Λαογραφικό Μουσείο και παράλληλα ως εκθεσιακός χώρος κοινωνικού συνεταιρισμού με τοπικά προϊόντα (πίτες, ζυμαρικα, γλυκά κουταλιού, μέλι, αυγά, τυριά, λικέρ κλπ.) και έργα τέχνης (κεντήματα, κεραμικά, χειροτεχνήματα, κ.α) με την συνεργασία ανέργων και εθελοντών.

Με τον τρόπο αυτό και το χωριό θα διαφημισθεί  και όσοι άνεργοι ενδιαφέρονται θα τους δινόταν μία εργασιακή ευκαιρία.

Ο επισκέπτης θα μπορεί να μάθει κάποια πράγματα για την ιστορία του τόπου και συνάμα θα έχει την δυνατότητα να δοκιμάσει τοπικά εδέσματα(φαγητά, γλυκά κλπ προϊόντα) και παράλληλα θα μπορεί να κάνει και τα δώρα του από πληθώρα εργόχειρων ή χειροτεχνημάτων  των κατοίκων της περιοχής.

Είμαστε το πέρασμα για την Πελοπόννησο. Περνάνε χιλιάδες άνθρωποι καθ’ όλη τη χρονιά  από το χωριό μας, γιατί λοιπόν να μην έχουν ένα λόγο να σταματήσουν… να τους δώσουμε το ερέθισμα και με την σωστή διαφήμιση, ο ένας θα φέρει τον άλλο … θα κινηθεί η αγορά.

Τώρα, δεν θέλουμε να γίνει συνεταιρισμός ή Λαογραφικό Μουσείο;

Δεν είναι κρίμα αφού το κτίριο υπάρχει και μάλιστα σε πολύ προνομιακή θέση, να μην μεταφερθεί κάποια υπηρεσία του Δήμου εκεί; Ο παιδικός σταθμός για παράδειγμα. Ο Δήμος έτσι θα γλυτώσει από κάποια χρήματα πού καταθέτει σε ιδιώτη και θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει το κονδύλι αυτό κάπου αλλού, όπως σε παροχές π.χ. για πολιτιστικά δρώμενα, τα οποία σίγουρα θα φέρουν  επισκέπτες στο χωριό…

Οι προτάσεις μας είναι πολλές… Απορώ όμως, θα αγγίξουν κανέναν ή απλά θα παραμείνουν  στα όνειρα αυτού του «ξένου»  για την πρόοδο του τόπου πού επέλεξε να ζήσει και θέλει να τον  δει να αναπτύσσεται;

Απορώ και περιμένω…

Με αγάπη για το όμορφο χωριό μας

   Μια, «ξένη»,  από τους πολίτες  αυτού του τόπου