Το Πρεκαριάτο της Πελοποννήσου… (Μέρος 1ο)

Έρευνα: Κώστας Πρώιμος

Είναι ‘Έλληνες πολίτες της Πελοποννήσου… Δεν ανήκουν στην ευνοούμενη συνήθως κάστα των δημοσίων προσώπων και κατοικούν σε διαφορετικούς νομούς… Συγκαταλέγονται μεταξύ των χιλιάδων ανθρώπων, που δοκιμάζονται σκληρά από τα δεινά της παρατεταμένης οικονομικής ύφεσης… Δεν αποτελούν «γρανάζια» σε πολυάριθμους κομματικούς μηχανισμούς αλλά: Έχουν απόλυτη γνώση της σκληρής πραγματικότητας και περίσσιο σθένος, γιατί ενώ έχουν αντιληφθεί πως πλέον η μάχη για μια αξιοπρεπή επιβίωση είναι άνιση και δεν αεροβατούν, ωστόσο διαθέτουν τεράστια ψυχικά αποθέματα και συνεχίζουν να ορθώνουν ανάστημα στον «Αρμαγεδδώνα»…

Διαβάστε τις μαρτυρίες, τους προβληματισμούς και τις παραδοχές μιας χήρας μητέρας δυο παιδιών στο Λουτράκι και τις εσώψυχες αποκαλύψεις ενός επιχειρηματία, που όμως μάχεται μέχρι τελευταίας «ρανίδας» και δεν το «βάζει κάτω», στην Αργολίδα.

Η έρευνα, θα τύχει συνέχειας (την επόμενη εβδομάδα) και με άλλους  πολίτες-πρωταγωνιστές στον ανηλεή πόλεμο της επιβίωσης σε Αρκαδία,  Αργολίδα και Κορινθία.

ΗΛΙΑΣ ΔΟΥΣΕΜΕΤΖΗΣ (Επιχειρηματίας)

«Για την κατάσταση δεν ευθύνεται τόσο ο κόσμος όσο οι διοικούντες του παρελθόντος… Αναφέρομαι στα τελευταία σαράντα χρόνια. Όλοι εμείς οι επιχειρηματίες μικροί και μεσαίοι, έχουμε χάσει τον ύπνο μας… Αναγκαζόμαστε να σκεφτόμαστε τόσο έντονα που πλέον δεν μπορούμε ούτε τα μεσημέρια ούτε τα βράδια να κοιμηθούμε… Έχει γίνει τεράστια ζημιά στην χώρα… Και δεν είναι μόνο οι χιλιάδες αυτοκτονίες… Ο κόσμος έχει αρρωστήσει βαριά… Δεν μπορεί σχεδόν κανείς να τα βγάλει πέρα… Τουλάχιστον ο μισός ενήλικος πληθυσμός είναι φιλάσθενος, από την συσσώρευση όλων αυτών των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων… Εγώ ξέρω δύο περιπτώσεις, ενός συνεργάτη μου στο Ναύπλιο ο οποίος κρεμάστηκε μέσα στην απόγνωσή του και ενός γνωστού μου που αν και υπήρξε νέος και υγιής, μη μπορώντας να αντεπεξέλθει σε βασικές του υποχρεώσεις, έπαθε έμφραγμα και απεβίωσε… Δεν ξέρουμε τι θα «ξημερώσει» στον καθένα μας… Η λύση μπορεί να έρθει μόνο από εμάς τον καθένα ξεχωριστά πρωτίστως… Να αποτάξουμε τις κομματικές ταμπέλες… Να δράσουμε από κοινού… Δεν θα πρέπει να ενδιαφερόμαστε μόνο για τα μικροσυμφέροντά μας αλλά και για το καλό του γείτονα… Να αντιληφθούμε πως υπάρχει σχέδιο πολύχρονης ομηρίας της Ελλάδας, το οποίο δεν μπορεί να ανατραπεί από τις πολιτικές μας ηγεσίες Τις ξεπερνά...Είναι πια ξεκάθαρο…»

ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ (Συνταξιούχος)

«Παίρνω μια πενιχρή σύνταξη χηρείας και έχω δύο ενήλικα παιδιά… Ζούμε όλοι μαζί… Τα «φέρνουμε βόλτα» δύσκολα όπως όλοι… Απογοητεύομαι, που τα βλέπω ενώ έχουν τελειώσει σχολές, να δουλεύουν  σε προσωρινές εργασίες, με ελάχιστη αμοιβή που αρκετές φορές ισοδυναμεί με χαρτζιλίκι… Περισσότερο λυπάμαι, για όλες εκείνες τις μητέρες που αποχωρίζονται τα παιδιά τους λόγω της μετανάστευσης… Τα δικά μου δεν το σκέφτονται το εξωτερικό.. Προτιμούν να μείνουν εδώ στον τόπο τους και να το παλέψουν… Aυτό τους λέω και εγώ… Δυστυχώς δεν μπορούμε να αεροβατούμε… Οι μοναδικές μας σκέψεις έχουν να κάνουν με την καθημερινή επιβίωση… Η κατάσταση θα χειροτερέψει και όσο για χαρές και εγγονάκια… Όχι…Τους έχω πει να σκέφτονται ρεαλιστικά… Σήμερα ακόμη και η κοπέλα αν δουλεύει πόσα να παίρνει; Πεντακόσια ευρώ; Αν έρθει ένα μωρό, δεν θα φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη… Ασφαλώς αν συμβεί το απρογραμμάτιστο, δεν θα πούμε όχι… Εμείς οι Έλληνες προσαρμοζόμαστε, σε όλες τις συνθήκες γιατί είμαστε ανθεκτικοί και ευέλικτοι… Παρά τις δυσκολίες θα το παλέψουμε… Δεν θα τα παρατήσουμε… Ψυχή, αγώνας και υπομονή, χρειάζονται… Να μην φεύγουνε οι νέοι επιστήμονες στο εξωτερικό και ας αντιμετωπίσουν δυσκολίες στο ξεκίνημα… Ας υπάρξει επιτέλους ένα σύστημα, που να τους αξιοποιεί εδώ, για να δυναμώσουμε την Ελλάδα…»