Το καρναβάλι στο Λουτράκι καλά κρατεί…

Γράφει ο Νίκος Λόης

Δικηγόρος

Την «συννεφιασμένη Κυριακή» την έχει τραγουδήσει με επιτυχία ο Τσιτσάνης και η  συννεφιασμένη, από το πρωί, Κυριακή, που πέρασε στο παρελθόν, παρέπεμπε στο ομώνυμο τραγούδι, όμως οι  δυνατοί ήχοι - εύθυμων - ξένων τραγουδιών και οι «μασκαράδες», κάθε λογής και μεταμφίεσης, μετέτρεψαν την διάθεση των κατοίκων και των πολλών επισκεπτών, από ζοφερή που είναι συνήθως σε χαρούμενη και ελπιδοφόρα…

Οι καφετέριες του Λουτρακίου γέμισαν από κόσμο και στην  παραλία  ακούγονταν παιδικές φωνές και διακρίναμε χαμόγελα, οι μαμάδες και οι μπαμπάδες χάζευαν τα παιδιά τους που μεταμφιεσμένα έπαιζαν ανέμελα, και τα ερωτευμένα ζευγαράκια έδιναν την υπόσχεση ότι η ζωή είναι ωραία…

 Αργά το απόγευμα άρχισαν να παρελαύνουν τα άρματα και οι καρναβαλιστές και παιδιά και μεγάλοι γίνανε ένα και ευθυμήσαμε τόσο που πιστέψαμε ότι ο Χάρρυ Πότερ ζει και μας οδηγεί και ακόμα ότι μπορεί να τα βάζει με τα «κακά» φαντάσματα και τα πανούργα τέρατα και να τους νικά. Είδαμε τον τσολιά να τιμά με το «διονυσιακό φαλλό του» την Ελλάδα και να κυριαρχεί επί της πολεμικής μηχανής της Γερμανίας έμπροσθέν του. Είδαμε και τον φτωχό συνταξιούχο να σκέφτεται τα παλιά «ωραία» χρόνια… Μετά το τέλος της παρέλασης, ήρθε η βροχή και την συνέχεια δεν κατάφερα να την δω, αλλά, αργότερα, άκουσα τα βεγγαλικά να σημάνουν το τέλος και αυτής της Αποκριάς, το τέλος του κεφιού και της ανεμελιάς…

Την επόμενη ημέρα, την Καθαρά Δευτέρα, μια κρύα ημέρα, δεν καταφέραμε να δούμε πολλούς χαρταετούς να πετάνε, αφού ο δυνατός αέρας δεν τους επέτρεπε την πτήση… Όμως ένας δυνατός καφές, βλέποντας από την καφετέρια τον «φουσκωμένο Κορινθιακό» να «βρυχάται», έδωσε νόημα στο ταξίδι του Νου και της σκέψης, με το άκουσμα του τραγουδιού: όλα στον κόσμο αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν.... Η περισυλλογή και η νηστεία της Σαρακοστής αρχίζει για πολλούς, αν και η Σαρακοστή ως καθημερινό βίωμα στην Ελλάδα, είναι  μόνιμη κατάσταση εδώ και πολλά έτη…

Ατενίζοντας λοιπόν το μέλλον μας ως Έλληνες και βλέποντας τα μικρά παιδιά, στεναχωριέμαι πραγματικά και εύλογα αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα βρούμε το νόημα της ζωής και θα «πετάξουμε στα άχρηστα» αυτούς που πολεμάνε τους ανθρώπους, για να κερδίσουν πλούτη και παλάτια, αυτούς που μας θέλουν υπόδουλους σε μια οικονομική ολιγαρχία, αυτούς που θα μας επιστρατεύσουν ενάντια σε συνανθρώπους μας, για να κερδίσουν αυτοί, αυτοί που έδιωξαν τα παιδιά μας στο εξωτερικό; Αλλά ταυτόχρονα αναλογίζομαι και τις δικές μας ευθύνες, που ποτέ δεν τις πήραμε στα σοβαρά και ιδιαίτερα από την μεταπολίτευση και μετά..

Ποτέ δεν μάθαμε τι έγινε και χάσαμε το 1/3 της Κύπρου, τι έγινε με τα οικονομικά της Ελλάδας και γιατί πάντα δανειζόμασταν και ποτέ δεν είχαμε ένα σχέδιο, για να έχουμε τέτοια παραγωγή που να μας κάνει αυτόνομους… Ποτέ δεν μάθαμε ποιοί έβγαλαν τα χρήματα έξω, ποιοι ευθύνονται για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, τι έγινε στα Ίμια, γιατί εξευτελιστήκαμε με τον Οτσαλάν, πώς φάγαμε τα δανεικά, γιατί είμαστε από τους ελάχιστους στην Ευρώπη που διαθέτουμε αυθαίρετα, χωρίς να πληρώσουμε αδρά πρόστιμα γι’ αυτά και να λυθεί το οικονομικό πρόβλημα που έχουμε. Γιατί, ενώ πτωχεύουμε, νομιμοποιούνται όλα αυτά, γιατί δεν έχουμε δημόσια διοίκηση και εκπαίδευση για να μεγαλώσει σωστούς πολίτες; Γιατί ο Δήμος μας έγινε καζινούπολη, γιατί αυτός σύρεται στο άρμα του καζίνο, γιατί καταργήθηκε ο Δημοτικός Οργανισμός Πολιτισμού-Περιβάλλοντος και Αθλητισμού του Δήμου μας, χωρίς να «ανοίξει μύτη», γιατί το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας να διαγράφεται μόνο ζοφερό…. 

Η Άνοιξη θα έρθει και θα φύγει και εμείς θα περιμένουμε τον Μόσκοβο να μας φέρει την Λευτεριά, μα φίλες και φίλοι μου εμείς μόνοι μας πρέπει να την κερδίσουμε, κάνοντας αρχή από την οικογένειά μας , την πόλη μας, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που μας αναλογεί.. Υπάρχει άραγε άλλος δρόμος;

                             Νικόλαος Λόης