Παρουσίαση: Χριστοφόρος Παπάζογλου*
Σε ένα πρόσφατο άρθρο της WSJ η κα. Peggy Noonan, πρώην
στελεχος στην κυβέρνηση Ρέιγκαν και νυν αρθρογράφος της Wall Street Journal εξετάζει τα αίτια που οδήγησαν στην άνοδο του Donald Trump στην
αμερικανική πολιτική σκηνή
Όταν διάβασα το άρθρο ήταν τόσο εμφανής και έντονη η συσχέτιση μεταξύ των
δρώμενων της αμερικανικής πολιτικής σκηνής με την ελληνική ώστε θεώρησα ότι η
δεδηλωμένη θέση της αρθρογράφου, η τόσο προφανής μεν αλλά όχι η τόσο κατανοητή
κατ' εμέ, θα πρέπει να εισακουστεί και από εμάς τους Έλληνες προκειμένου να
συλλογιστούμε επί των επιχειρημάτων αυτής.
Η κα. Noonan θεωρεί ότι η αύξηση της δημοτικότητας του Donald Trump οφείλεται στη σταδιακή διαίρεση της κοινωνίας σε «Προστατευόμενους» -
δηλαδή, οι άνθρωποι που ορίζουν τους κανόνες, επωφελούνται από αυτούς, ενώ οι
αρνητικές συνέπειες των κανόνων αυτών δεν έχουν καμία επίδραση στις δικές τους
ζωές - και στους «Απροστάτευτους»- που είναι οι άνθρωποι που δεν ορίζουν
τους κανόνες και που καταλήγουν να σηκώνουν τα βάρη και τις επιπτώσεις των
κανόνων και των κανονισμών που επιβάλλονται στην κοινωνία από τους Προστατευόμενους
ή αλλιώς γνωστούς και ως «η ελίτ». Οι τελευταίοι – οι Απροστάτευτοι
- επιτέλους κατάλαβαν το τι πράγματι συμβαίνει και έχουν πάψει πλέον να
στηρίζουν τους Προστατευόμενους.
Θεωρώ ότι οφείλω να παραθέσω αυτούσια αντί να σας ενοχλήσω με την προσωπική
μου ανάλυση ορισμένα βασικά αποσπάσματα του άρθρου τα οποία είναι ο κορμός και η καρδιά της διατριβής της κας Noonan, που εξηγούν
με σαφήνεια γιατί φτάνει στα δεδηλωμένα συμπεράσματά της.
Θεωρώ ότι οι Απροστάτευτοι έχουν επίσης εγκέφαλο εν λειτουργία και
μπορούν να αναλύσουν τα δρώμενα και να αποφανθούν, εάν πράγματι το επιθυμούν,
για τις επιπτώσεις που φέρουν στην ζωή τους οι ιδέες, ιδεοληψίες και οι
πειραματισμοί που επιβάλουν οι Προστατευόμενοι δια μέσου πολιτικών,
κοινωνικών και οικονομικών κανονισμών - για τη βελτίωση της κοινωνίας, όπως αυτοί
κηρύττουν.
Αποσπάσματα από το άρθρο WSJ
«Trump και η άνοδος των Απροστάτευτων» http://www.wsj.com/articles/trump-and-the-rise-of-the-unprotected-1456448550
«…Υπάρχουν οι
Προστατευόμενοι και οι Απροστάτευτοι.
Οι
Προστατευόμενοι σχεδιάζουν
και υλοποιούν Δημόσια Πολιτική.
Οι
Απροστάτευτοι ζουν κάτω και
υπό την επίδραση αυτής. Οι Απροστάτευτοι όμως αρχίζουν να αντιδρούν,
δυναμικά.
Οι
Προστατευόμενοι είναι αυτοί
που τα κατάφεραν, Οι ασφαλείς, οι επιτυχημένοι - εκείνοι που έχουν εξουσία ή
πρόσβαση σε αυτή. Προστατεύονται από το μεγαλύτερο μέρος της τραχύτητας αυτού
του κόσμου και προστατεύονται επίσης από τον κόσμο που οι ίδιοι έχουν
δημιουργήσει. Και πάλι όμως, αυτοί σχεδιάζουν την Δημόσια πολιτική και το κάνουν ήδη εδώ κάποιο
χρονικό διάστημα».
«…Οι Προστατευόμενοι - είναι στοιχεία στην κυβέρνηση, την πολιτική
και τα μέσα ενημέρωσης. Ζουν σε όμορφες γειτονιές που είναι ασφαλείς. Οι
οικογένειές τους είναι λειτουργικές, τα παιδιά τους πηγαίνουν σε καλά σχολεία
και έχουν χρήματα/αποταμιεύσεις. Όλα αυτά τα πράγματα τείνουν να τους
απομονώνουν, ή παρέχουν ασπίδες από την κοινωνική πραγματικότητα. Μερικοί δε
από αυτούς έχουν κυριολεκτικά τη δική τους ιδιωτική δύναμη/ στρατό ασφαλείας.
Επειδή προστατεύονται, αισθάνονται ότι μπορούν να κάνουν σχεδόν τα πάντα,
να επιβάλουν κάθε «νέα κοινωνική πραγματικότητα» που σκέφτονται. Είναι δε
απομονωμένοι από πολλές από τις συνέπειες των ιδίων των δικών τους αποφάσεων
.....
Μπορείτε να δείτε αυτή δυναμική σε πολλούς τομείς. Στο Χόλυγουντ π.χ., εκεί
όπου δημιουργούν τον σημερινό τραχύ πολιτισμό μας, είναι προσεκτικοί στο να
προστατεύσουν τα παιδιά τους από αρνητικές συνέπειες αυτής της «Χολυγουντιανης
κουλτούρας» …»
«…Και τα δύο κόμματα αρνήθηκαν να ελέγξουν τα σύνορα. Οι Ρεπουμπλικάνοι
φοβούνταν να ονομάζονται ανελεύθεροι, ρατσιστές, να χάσουν μια δημογραφική
κοινότητα για μια γενιά. Οι Δημοκρατικοί ήθελαν να διατηρήσουν το θέμα ζωντανό
για να το χρησιμοποιήσουν ως μια σφήνα κατά των Ρεπουμπλικάνων και να
εδραιωθούν ως ιδιοκτήτες της ψήφου των Ισπανόφωνων.
Πολλοί Αμερικανοί υπέστησαν, από την παράνομη μετανάστευση και τον
αντίκτυπο της στις αγορές εργασίας, το οικονομικό κόστος, το έγκλημα, την
έννοια ότι το κράτος δικαίου κατέρρεε. Αλλά οι Προστατευόμενοι τα πήγαν
πολύ καλά - περισσότεροι εργαζόμενοι με χαμηλότερους μισθούς. Καμία επίδραση
της παράνομης μετανάστευσης ήταν πιθανό να τους βλάψει προσωπικά. Ήταν καλό για
τους Προστατευόμενους.
Αλλά οι Απροστάτευτοι παρακολουθούσαν και είδαν. Συνειδητοποίησαν
ότι οι Προστατευόμενοι δεν ενδιαφερόντουσαν για αυτούς, και συνήγαγαν
ότι δεν ενδιαφερόντουσαν ούτε καν και για τη χώρα. Έτσι τελικά, οι
Απροστάτευτοι άρχισαν να πιστεύουν ότι δεν όφειλαν τίποτα στην νυν Άρχουσα
τάξη, ούτε ότι τους οφείλουν πίστη και υποταγή. Ο κ.Trump προήλθε από
αυτούς τους λόγους…»
«…Αυτό είναι ένα φοβερό χαρακτηριστικό της εποχής μας –κυβερνιώμαστε από Προστατευόμενους
ανθρώπους που δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τους Απροστάτευτους
συμπολίτες τους. Και μια χώρα πραγματικά δεν μπορεί να συνεχίσει με αυτόν
τον τρόπο.
Σε σοφές κυβερνήσεις η κορυφή είναι προσεκτική με τις πραγματικότητες της
ζωής των απλών ανθρώπων, και προσεκτικοί σχετικά με τις ανησυχίες τους. Αυτό
είναι πάνω-κάτω το πώς ήταν η Αμερική στο παρελθόν. Τότε δεν εφαίνετο να είναι
τόση μεγάλη απόσταση μεταξύ της κορυφής και του πυθμένα. Τώρα φαίνεται ότι η
στάση του άνω κοινωνικού ήμισυ είναι: είσαι μόνος σου, ακολούθησε το
πρόγραμμα, μικρέ ρατσιστή. Κοινωνιολόγοι Φιλόσοφοι πάντα λένε ότι η
κατώτερη τάξη πρέπει να αλλάξει τα ήθη της. Ίσως αυτή την φορά είναι η
υπέρ-τάξη που πρέπει να επαν-ηθικοποιηθει…»
Ενώ τα συμπεράσματα που υποστηρίζει η κα. Noonan είναι λόγω
των πεπραγμένων της τελευταίας 6ετιας τόσο πασιφανή ακόμη και στους αδαείς δεν
απαντούν όμως στο Γιατί;
Γιατί φτάσαμε ως εδώ παρεμπιπτόντως;
Γιατί οι Προστατευόμενοι έχουν αυτές τις αντιλήψεις;
Γιατί συμπεριφέρονται κατά τέτοιο τρόπο;
Διότι απλά εμείς οι πολίτες, οι ψηφόροι, εγκρίναμε και
δώσαμε την αρχή, την εξουσία σε ένα τύπο ηγέτη που θα ονομάσω ¨φαφλατάς –εγωμανής
-τυχοδιωκτης¨. Αυτός ο τύπος ανδρός έγινε ίνδαλμα και τα παράγωγα της
φιλοσοφικής του αντιλήψεως εισχώρησαν αρχικά στα υψηλά στρώματα της κοινωνίας
και μέσα σε μια γενιά έχουν εισχωρήσει στα μεσαία καθώς και κατώτερα στρώματα.
Αυτό το μοντέλο ηγέτου όμως δεν είναι νέο και καταγράφεται σε διάφορες
ιστορικές περιόδους του ανθρωπίνου
γένους.
Μια από τις εξέχουσες ιστορικές φυσιογνωμίες αυτού του
μοντέλου ηγεσίας είναι ο Ξέρξης ο οποίος λόγω της εγωπάθειάς του δεν εδίστασε
να δαμάσει τα νερά του Ελλησπόντου με το να διατάξει τον στρατό του να
μαστιγώσει με αλυσίδες την θάλασσα για να κοπάσει η τρικυμία.
Αλλά το πραγματικό μάθημα της διοικητικής ιδεολογίας του
Ξέρξη αλλά και του αντιπάλου δέους του, αυτό του Λεωνίδα, δίνεται από την μάχη
των Θερμοπυλών.
Ο Ξέρξης δίνει εντολές και διαβιβάζει τα σχέδια δράσεως
από ένα λόφο μακριά από την μάχη. Δεν
θέτει την προσωπική του ασφάλεια σε κίνδυνο ούτε εκείνη του στενού του κύκλου.
Ως εκ τούτου ο ίδιος δεν αισθάνεται στο πετσί του τις συνέπειες της αποτυχίας,
την Δαμόκλειο σπάθη επί την κεφαλήν του. Θυσιάζει σταδιακά όλα τα στρατεύματά
του ακόμη και τους επίλεκτους Αθάνατους διότι το Εγώ του δεν αποδέχεται ότι σφάλλει στις στρατηγικές εκτιμήσεις και επιλογές
του, αυτός είναι ο Μέγας Βασιλεύς, άρα αυτός κρατά την απόλυτη γνώση.
Γιατί όμως συμπεριφέρεται
τοιουτοτρόπως; Διότι απλά δεν υφίστανται
άμεσες συνέπειες για τον ίδιο προσωπικά. Δεν κινδυνεύει, δεν δικάζεται, δεν
καθαιρείται, δεν φυλακίζεται, δεν εκτελείται. Ο νόμος του ελέγχου και
ισορροπίας, ο νόμος της Nemesis δεν έχει καμία επίπτωση σε αυτόν προσωπικά.
Το ηγετικό πρότυπο του Λεωνίδα από την άλλη πλευρά
είναι ακριβώς το αντίθετο του Ξέρξη. Ο ίδιος είναι στην Πρώτη Γραμμή και
μάχεται στο πλευρό των στρατιωτών του, άρα για να επιβιώσει γνωρίζει την τέχνη
του άριστα. Κάθε απόφαση που λαμβάνει επηρεάζει εξίσου τον εαυτό του όπως και
τους στρατιώτες του, έτσι ελαχιστοποιεί τα περιθώρια λάθους ακόμη και αν ήθελε
μόνον να αναδείξει το Εγώ του. Και όταν το τέλος φτάνει δεν είναι ρίψασπις αλλά
η ηγετική του φιλοσοφική αντίληψη κάνει 700 Θεσπιείς οικειοθελώς να πέσουν
μαχόμενοι στο πλευρό του παρά να οικειοποιηθούν την Αιωνία Δόξα μόνον οι
Σπαρτιάτες.
Αυτός, ο Λεωνίδας, δεν είναι Τσαρλατάνος.
Ο Λεωνίδας είναι
ένας Αληθινός Επαγγελματίας /Γνώστης
της Τέχνης του.
Ο Ξέρξης κερδίζει προσωρινώς, αφού θυσιάζει αδόξως και ασκόπως
ακόμη και τα καλύτερα στρατεύματά του. Το Ηγετικό του στυλ όμως τον οδηγεί
αυτομάτως στην τελική ήττα, στην Σαλαμίνα και έτσι ο ίδιος ξεκινά τον μαρασμό και την διάλυση της αυτοκρατορίας του.
Από την άλλη πλευρά, ο
Λεωνίδας και τα στρατεύματά του δίνουν
πνευματική ανάταση στους Έλληνες ώστε να νικήσουν στην Σαλαμίνα και
στις Πλαταιές και ζουν αιωνίως στις καρδιές των απανταχού Ακριτών του
επιχειρηματικού, πολιτικού και στρατιωτικού κόσμου. Αυτοί είναι οι άνδρες και
οι γυναίκες που έφεραν και πάλι θα φέρουν το ανθρώπινο είδος ένα βήμα πιο
μπροστά.
Κυρίες και Κύριοι,
ο Ελληνικός και κατ’ επέκταση ο Δυτικός Πολιτισμός
εχτίστηκαν από ανθρώπους που ήσαν οπαδοί και εφήρμοσαν στην καθημερινότητα τους
τον τύπο Ηγεσίας του Λεωνίδα, στην οικογένειες τους, στις επιχειρήσεις
τους, στο κράτος τους.
Δεν είναι πολύς καιρός πριν, όταν οι μεγάλοι
επιχειρηματίες έθεταν σε κίνδυνο όλη την περιουσία τους και τα κεφαλαία τους,
προκειμένου να υλοποιήσουν τις νέες επιχειρηματικές τους ιδέες. Αναρίθμητοι
ήσαν αυτοί που χρεοκόπησαν για αυτές τις ιδέες. Άλλοι εδώρισαν τις περιουσίες
τους για την επίτευξη ενός υψηλότερου σκοπού, όπως η Ελληνική Επανάσταση του
1821 και πέθαναν πάμφτωχοι.
Κανείς όμως από αυτούς δεν χρησιμοποίησε όπως συμβαίνει
κατά κόρον σήμερα τα χρήματα άλλων, έχοντας ως πρόθεση εξ’ αρχής να μη τους
εξοφλήσει σε περίπτωση αποτυχίας. Αυτοί οι άνθρωποι έβαζαν όλα τα δικά τους
χρήματα σε κίνδυνο. Σήμερα, θεωρείται Έξυπνος ένας Επιχειρηματίας που μπορεί να
διακινδυνεύσει τα μέγιστα και να περάσει τις ζημιές του στους χρήσιμους
ηλίθιους - τους φορολογούμενους.
Και από την άλλη πλευρά οι Πολιτειακοί Ηγέτες είτε οι
ίδιοι είτε τα συγγενικά τους πρόσωπα ήσαν επίσης στην Πρώτη Γραμμή. Η αποτυχία
στα εγχειρήματα τους σήμαινε βέβαιο θάνατο είτε για τους ίδιους είτε για
προσφιλή τους πρόσωπα.
Τώρα εφαρμόζουμε το σόφισμα ενός εκλιπόντος Έλληνα
πρωθυπουργού ότι «δεν στέλνεις ένα πολιτικό στην φυλακή, ούτε εκτελείται, απλά τον στέλνεις στο σπίτι του»
ούτως ώστε, θα πει ο ποιητής, για να μπορεί να επιστρέψει ανανεωμένος μετά από
μερικά χρόνια για να εφαρμόσει επί των χρήσιμων ηλίθιων- τους ψηφοφόρους τις
νέες ουτοπικές ιδεοληψίες του, δηλαδή στο πώς να καταστραφεί πλέον ολοσχερώς
ένα κράτος.
Τα παραδείγματα της μεταπολιτευτικής Ελληνικής πραγματικότητος είναι πάμπολα. Από
το «δεν είμαστε στο ΝΑΤΟ» είμαστε μόνον στο πολιτικό σκέλος του, «Τσοβόλα δώστα όλα» δανεικά χρήματα ενοούσε ο
ποιητής, «η ισχυρή Ελλάδα» που ο θεός άνεμος υπέστειλε την σημαία σε ελληνικό έδαφος
αμαχητί, «θα τελειώσω τους νταβατζήδες τις διαπλοκής» ακόμη εδώ είναι , «λεφτά υπάρχουν» εννοούσε μάλλον τις αποταμιεύσεις
του Έλληνα καταθέτη, «το κατόρθωμα του PSI» δηλαδή τα λεφτά των ταμείων, «Ζάπειο 1 έως Ζάπειο Ν» ουδείς σχεδιασμός
αποδίδει, «η ελπίδα έρχεται» για τους
λαθρομετανάστες φυσικά.
Οπότε ποιο είναι το τελικό ¨δια ταυτα¨, το τελικό δίδαγμα;
Οι οπαδοί και οι εξασκούντες την ηγετική αντίληψη του
Ξέρξη πάντοτε οδήγησαν τα κράτη, τις επιχειρήσεις και τις οικογένειές τους στην
πλήρη αποδυνάμωση ή και στην ολική καταστροφή.
Η τελική επιλογή αγαπητέ Έλληνα είναι εντελώς δική σου.
Ποιον επιλέγεις ως προσωπικό σου ίνδαλμα; τον Ξέρξη ή τον
Λεωνίδα;
Ποιον επιλέγεις να ηγηθεί της χώρας σου; τον Ξέρξη ή τον
Λεωνίδα;
Μετά τιμής,
Χριστοφόρος Παπαζογλου*
* Χριστοφόρος Παπάζογλου είναι το αρθρογραφικό ψευδώνυμο
ενός σημαντικού
ελληνοαμερικανού επιστήμονα
που διαμένει στην
Πελοπόννησο από το 2009
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου