Ο Πειραιάς των εφηβικών μου χρόνων

(αντιγραφή από το F.B. του Δημήτρη Καμιζή)

Δεκαετία 1960. Οδός Κέκρωπος αριθμός 4, δίπλα στον Ηλεκτρικό Σταθμό, κοντά στο Λιμάνι,στήν Αγορά . Οι επόμενοι κάθετοι δρόμοι Λουδοβίκου, Καποδιστρίου και λοξά προς το λιμάνι η Γούναρη.
Κατάστημα- αποθήκη "αποικιακών προιόντων" του αγαπημένου μου Θείου και δεύτερου πατέρα μου Σπύρου Κωνσταντινόπουλου. Το κτίριο που ήταν νοικιασμένο ακόμα αντέχει στο χρόνο και στέκεται όρθιο! Εγώ στα 13 μου! Το πρωί στο μαγαζί,το απόγευμα σχολείο, 4ο Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιά Δερβενακίων και Κουμουνδούρου.

Τότε, σαν σε όνειρο σήμερα, τα κάναμε όλα! Δουλεύαμε, μαθαίναμε γράμματα σκανδαλιζόμαστε, ερωτευόμαστε, ονειροπολούσαμε παίρναμε μέρος σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. 1 1 4 , 15% για την παιδεία, Κυπριακό Ανένδοτος αγώνας, Πορείες Ειρήνης, Νεολαία Λαμπράκη αργότερα, Κατηχητικά Σχολεία, όλα μαζί!!! Στέκια μας. Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά, τα σφαιριστήρια του Σιδέρη δίπλα στη Στάνη Κινηματογράφοι Ιλίσια, Φώς, 'Ολυμπικ στη Τρούμπα.

Τότε η δουλειά στον Πειραιά ειδικά, ήταν και Πανεπιστήμιο στην κυριολεξία. Μαθαίναμε Ελληνικά όλων των κατηγοριών και κλίσεων, οικονομικά και φιλοσοφία του πεζοδρομίου και του λιμανιού, εκπαιδευόμαστε στην αγωνιστικότητα και στην επιβίωση, μαθαίναμε όλους τους δρόμους και της αρετής και της απώλειας και ύστερα διαλέγαμε! Εκεί όμως συναντήσαμε και ανθρώπους απλούς αλλά μεγάλους στο Ήθος και στην Αγάπη που χάραξαν κάποιων από μας τις ζωές ,όπως και τη δική μου. Είχαμε όμως και σπουδαίους δασκάλους τότε και στα κανονικά Σχολεία, Ευλογημένη ας είναι η μνήμη τους!!! 
Και πιστέψαμε κιόλας κάποτε, έτσι με τόσα όνειρα τόση δύναμη που είχαμε σαλπάρει, πως θα αλλάζαμε και τον κόσμο....

ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ...

Δημήτρης Καμιζής