Ποτέ πια πόλεμος ή ποτέ πια κατακτημένοι;

Έχω μια τάση μαζοχισμού και την εκδηλώνω διαβάζοντας τις ομιλίες επετειακών εκδηλώσεων που γίνονται σε τόπους που έχουν δηωθεί από τους εκάστοτε κατακτητές. Όλοι, οι πολιτικοί εκπρόσωποι των συστημικών κομμάτων, καταλήγουν με την φράση –κλισέ «ποτέ πια πόλεμος».

Επειδή ο πόλεμος προϋποθέτει δύο τουλάχιστον αντιμαχόμενα μέρη και, παντού όπου οι πολιτικοί του συστήματος μιλούν, εμείς ήμασταν οι αμυνόμενοι ή οι κατεστραμμένοι, η παραίνεσή τους προς τους Έλληνες ακροατές μεταφράζεται, από κάθε λογικό άνθρωπο, σε προτροπή μονομερούς αποφυγής του πολέμου, δηλαδή …παράδοσης.

Δεν βρέθηκε ούτε ένας που να λέει σαν κατάληξη «ποτέ πια κατακτημένοι», δίνοντας στους ακροατές το μήνυμα πως πρέπει να προετοιμάζονται (με ότι θυσία αυτό προϋποθέτει), προκειμένου να μην υπάρξει κανένας που να επιχειρήσει, και πολύ περισσότερο να μπορέσει, να κατακτήσει τη χώρα και να δηώσει χωριά και πληθυσμούς.

Το «ποτέ πια πόλεμος», σε τέτοιους τόπους, είναι παραίνεση εθελοδουλίας και ηττοπάθειας. Και αυτοί που το προτείνουν προσπαθούν να φτιάξουν τον Λαό μας ηττοπαθή και εθελόδουλο, «καθ’ εικόνα και ομοίωσή τους». 

Α. ΛΗΘΙΝΟΣ