Γιατί γίνονται τα Φεστιβάλ;

Άρθρο του Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου

Σε 3 μήνες ξεκινά ο κύκλος των Φεστιβάλ, με πρώτο το Φεστιβάλ Κλασσικής Μουσικής του Δήμου Ναυπλίου. Αμέσως μετά έχουμε την έναρξη των παραστάσεων στην Επίδαυρο. Ακολουθεί το Άργος και έπονται οι "μικροί Δήμοι" με τα πανηγυράκια ή τις λαμπρές προσπάθειες (Νέα Κίος).

Αυτά συμβαίνουν στην Αργολίδα. Τα ίδια περίπου, θα συναντήσουμε και στους άλλους νομούς της Περιφέρειας.

Χιλιάδες ώρες παραστάσεων. Δεκάδες χιλιάδες θεατές. Τετραψήφιος αριθμός καλλιτεχνών. Χορός εκατομμυρίων.

Προς ποίον σκοπό; Για τον Πολιτισμό; Για το θέαμα; Για την "παράδοση"; Για να κινείται το χρήμα;

Όποιον σκοπό κι αν θέλουν (για την ακρίβεια νομίζουν) να υπηρετήσουν οι αιρετοί μας, το κάνουν λάθος.

Δεν είναι πολιτιστική δημιουργία η συγκέντρωση διασήμων, για λίγες ημέρες σε ένα τόπο. Για την ακρίβεια, θα μπορούσε να είναι αν συνοδευόταν με σειρά άλλων ενεργειών πριν και μετά το Φεστιβάλ.

Δεν είναι θέαμα, η παρουσίαση "μπουλουκιών" στις αλάνες με τη χρηματοδότηση μάλιστα του χρεοκοπημένου Υπουργείου Πολιτισμού. Θα μπορούσε να ήταν αν υπήρχαν χώροι πολιτισμικών συναθροίσεων (Θέατρα - Αίθουσες Μουσικής κ.τ.λ.).

Δεν είναι "παράδοση" η υποχρέωση επανάληψης μιας αγγαρείας που την αποκαλούμε "θεσμό". Θα μπορούσε να είναι αν δουλεύαμε σαν κοινωνία όλο το χρόνο, για την κορυφαία δράση της μιας στιγμής.

Δεν είναι καν διακίνηση χρήματος. Ανακύκλωση  χρεών είναι. Και μάλιστα, πληρωμή των υποχρεώσεων εκτός πόλεως ή νομού και φέσωμα των δικών μας προμηθευτών ή συνεργατών.

Δεν είναι καν αφορμή προσέλκυσης Τουριστών ή προβολής ενός τόπου, καθώς οι διοργανωτές αγνοούν τι σημαίνει διαφήμιση, προγραμματισμός, αξιοποίηση, συνδυασμός.

Περιορίζονται συνήθως να μοιράζουν κάποια ψίχουλα στα ραδιόφωνα, κάποια ξεροκόμματα στις εφημερίδες και κάποια λίγα χρήματα στα κανάλια, όχι για να γίνει ολοκληρωμένη προβολή "του γεγονότος" αλλά για να βάλουν υποθήκες "καλής αντιμετώπισης εν όψει εκλογών".

Ο Πολιτισμός, δεν είναι υπόθεση καλοκαιριού. Δεν είναι υπόθεση κοσμικών επαφών. Είναι το δημιούργημα ξεχωριστών ανθρώπων, ξεχωριστών στιγμών, ξεχωριστών ομάδων, ξεχωριστών κοινωνιών.

Είναι κυρίως, διαχρονική υπόθεση και δημιουργία.

Όλοι εμείς, το μόνο που μπορούμε είναι να χαρούμε ή να εκμεταλλευτούμε "όσα από αυτά μας ταιριάζουν".

Γι' αυτό, και μόνο γι' αυτό, ας δούμε επιεικώς τις προσπάθειες των ταξιθετών που χρησιμοποιούν τα δημιουργήματα της ιστορίας ως σκηνικά μιας παράστασης, ή ενός "καθιερωμένου φεστιβάλ" όπου πρωταγωνιστές είναι οι "χορηγοί", το ποπ - κορν και βεβαίως "ο κυρίαρχος λαός".