Μουσταΐρας: Σπέτσες – Κρανίδι: Τόποι διπλανοί, άλλοι ανθρώποι

Γιώργος Μουσταΐρας

Ο φίλος μου ο Φτύμης, ο θυμόσοφος Κρανιδιώτης, μου έχει πει ιστορίες και ιστορίες, που αφορούν την Ερμιονίδα και τα πέριξ. Άλλες τις έγραψε, άλλες τις έγραψα κι άλλες τις κράτησα στο μυαλό μου. Με μια απ’ αυτές ξεκίνησε η… «μύησή» μου στις διαφορές και στην ένθεν κι ένθεν απόδοση χαρακτηρισμών μεταξύ Κρανιδιωτών και Σπετσιωτών. Διπλανοί οι τόποι, ανάλογοι ανθρώποι, Αρβανίτες και Αρκάδες, περισσότεροι οι ορεσίβιοι Αρκάδες στο Κρανίδι και οι Τσάκωνες στις Σπέτσες, με κοινό στόλο το ’21, κάποτε ήσαν και ίδιος Δήμος, τους ένωνε και το… «κερατοβάπορο*» ο «Πορτοκαλής Ήλιος», άλλες, όμως, οι συνήθειες κι άλλες νοοτροπίες…

-Ένα μεγάλο Σάββατο έστηναν στο λιμάνι των Σπετσών την εξέδρα, όπου θα έλεγαν οι ιερείς το «Χριστός Ανέστη». Υπήρχε, όμως, διαφωνία προς τα πού θα έπρεπε να βλέπει η εξέδρα. Άλλος έλεγε προς τον Αργολικό, άλλος προς την Κόστα, άλλος προς το πέλαγος. Τη διαφωνία έλυσε ένας παλιός επίτροπος, ο οποίος τους επανέφερε εις την εκκλησιαστική… τάξη: «Η εξέδρα θα βλέπει προς… Δοκό!» και εξήγησε «δεν ακούτε τον παπά που λέει: Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών;»

Είμαι, λοιπόν, μια φορά στις Σπέτσες και τολμώ να αναφέρω την ιστορία σε φίλο μου Σπετσιώτη. «Γύρισε το μάτι» του και απεφάνθη με έντονο θυμό:

-«Κρανιδιώτης στην είπε. Και συ τον πίστεψες. Που πάνε στον Άγιο Χαράλαμπο για εξομολόγηση και βγαίνοντας κάνουν το σταυρό τους και λένε Άγιε Χαράλαμπε μεγάλη η χάρη σου, μπήκαμε, βγήκαμε, αλήθεια δεν είπαμε»!

Έτσι συνειδητοποίησα πώς και γιατί οι εκατέρωθεν χαρακτηρισμοί: «Λώλοι» αφ’ ενός και «Ψεύτες» αφ’ ετέρου…

Μου είπανε και μια άλλη ιστορία, πως «όταν ήταν να μοιράσει ο Θεός το ψέμα στον κόσμο το έβαλε σε πέντε σακιά και το φόρτωσαν οι αγγέλοι σ’ ένα αεροπλάνο να πάν’ να το σκορπίσουν. Όπου, καθώς περνούσε πάνω απ’ το Κρανίδι έπεσε σε ισχυρή καταιγίδα και για να ελαφρώσει αναγκάστηκαν και πέταξαν τα… τρία σακιά από τα πέντε»!

Γυρνώντας στο Κρανίδι, έμαθα και μια ακόμα ιστορία, που λένε για τους γείτονες νησιώτες.

-Κοιτάει ένα βράδυ ένας Σπετσιώτης στο πηγάδι και βλέπει να καθρεφτίζεται το φεγγάρι. Έντρομος φωνάζει «ελάτε να σώσουμε το φεγγάρι, γιατί έπεσε στο πηγάδι και θα πνιγεί!». Τρέχουν κι άλλοι κι άρχισαν να ρίχνουν μια μεγάλη τέσα μέσα, να το πιάσει και να το βγάλουν έξω…»

Αυτά σαν ένας απόηχος απ’ τα παλιά. Στις μέρες μας, το φέρι μποτ του Μπούφη αποβιβάζει καθημερινά Κρανιδιώτες στις Σπέτσες και Σπετσιώτες στην Κόστα για να δουλέψουν, να συναλλαγούν, να εξυπηρετηθούν από υπηρεσίες και να συναντήσουν συγγενείς και φίλους.

*Ο «Πορτοκαλής Ήλιος» έφερνε παλαιότερα στο Πορτοχέλι κάποιες κυρίες αθηναίες, που τις έστελναν για διακοπές οι σύζυγοι στις Σπέτσες, προς αναζήτηση εντοπίων… εραστών. Οι  οποίοι ανέμεναν εναγωνίως την άφιξη του καραβιού και μόλις φαινόταν από την μπούκα του λιμανιού ανεφώνουν: «Έφτασε το… κερατοβάπορο!»