Δάκρυσαν οι Αργείοι με τους ήρωες της ΕΛΔΥΚ

Άρθρο του Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου

Ξεπέρασε κάθε προσδοκία σε προσέλευση κόσμου, η εκδήλωση τιμής, των ζώντων ηρώων της ΕΛ.ΔΥ.Κ, και μνήμης, για τους στρατιώτες που θυσιάσθηκαν «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

Ξεπέρασε όμως και κάθε πρόβλεψη η ψυχική συμμετοχή των εκατοντάδων παρόντων που δάκρυσαν ακούγοντας και σιγοψιθυρίζοντας τον «Ύμνο της ΕΛ.ΔΥ.Κ». Που ακούραστα χειροκροτούσαν έναν έναν τους 17 συμπατριώτες τους, Αργείους Ήρωες,  που τιμήθηκαν από τον Δήμο και παρέλαβαν από τον Δήμαρχο το ανώτατο μετάλλιο της πόλης, το μετάλλιο του «Αστέρα». Τον Δήμαρχο που καταχειροκροτήθηκε για την τολμηρή και αποκαλυπτική ομιλία του που προκάλεσε ρίγη, θυμό και προβληματισμό.

«Η τούρκικη αεροπορία έσπερνε τάφους», είπε κάποια στιγμή ο Δημήτρης Καμπόσος περιγράφοντας, με 5 μόνον λέξεις, την αλήθεια του πολέμου που έζησαν οι τιμώμενοι.

Ήταν όλοι τους εκεί.  Άνθρωποι που δεν σου έμοιαζαν για Ράμπο ή για Σούπερμαν. Άνθρωποι απλοί που, όμως, στο ραντεβού με την μοίρα και την ιστορία, σήκωσαν ανάστημα και είπαν «Τούρκοι δεν θα περάσετε».

17 απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Όπως όλοι οι Έλληνες Ήρωες. Ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, ανταγωνίσθηκαν με τους Θεούς, κατέκτησαν τον τίτλο του Ήρωα και … και μετά γύρισαν στην πατρίδα. Σε μια πατρίδα που η ηγεσία της «δεν ήθελε ούτε να τους ξέρει»! Σε μια πατρίδα που η ηγεσία της τους αγνόησε πεισματικά! Στην πατρίδα που, η άρχουσα αριστερή νομεγκλατούρα, περιφρόνησε την θυσία και τον ηρωισμό τους.

Μέχρι που… Η Δημοτική Αρχή του Δήμου Άργους Μυκηνών αποφάσισε να κάνει αυτό που η πολιτεία και οι κυβερνήσεις, από το 1974 μέχρι σήμερα, απέφευγαν να κάνουν.

Οι 17 σύγχρονοι Αργείοι Ήρωες, από την πόλη των Δαναών, των Μυκηνών, του Ηραίου και των άλλων ιστορικών κοιτίδων, τιμήθηκαν και αναδείχθηκαν ως πρότυπα των νέων και της κοινωνίας.

Και ίσως η καλύτερη ανταμοιβή αυτών των 17 ξεχωριστών Ελλήνων να ήταν η φωνούλα του πιτσιρικά που ακούστηκε από το βάθος της αίθουσας του Μαλλιαροπούλειου, την στιγμή της απονομής του μεταλλίου, από τον Δήμαρχο Δημήτρη Καμπόσο, σε έναν από αυτούς… «Είναι ο παππούς μου! …Είναι ο παππούς μου»!