Τι φταίει και έμεινε στάσιμος ο Δήμος Λουτρακίου -Περαχώρας -Αγίων Θεοδώρων

γράφει ο Νίκος Λόης*

Ο Δήμος Λουτρακίου είναι ένας από τους πρώτους Δήμους στην Ελλάδα. Έχει καταπράσινο βουνό, τα Γεράνεια, τα οποία καταλήγουν μέσα στην θάλασσα του Κορινθιακού, έχει ένα νεώτερο ιστορικό μνημείο την Διώρυγα  που ενώνει δύο θάλασσες τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο, έχει τουριστικές και αθλητικές υποδομές, αλλά και μεγάλη ιστορία, την οποία εύκολα κάποιος επισκέπτης την ανακαλύπτει στους πολλούς και υπέροχους αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία και Ι. Μονές  που διαθέτει, όπως :

1. Αξιόλογα μουσεία:

Αρχαιολογικό Μουσείο Ισθμίας, ΚΥΡΑΣ ΒΡΥΣΗ

Λαογραφικό Μουσείο Λουτρακίου, ΛΟΥΤΡΑΚΙ

2. Αξιόλογες μονές:

Μονή Αγίας Μαρίνης Λουτρακίου, ΛΟΥΤΡΑΚΙ

Μονή Αγίας Τριάδας, ΛΟΥΤΡΑΚΙ

Μονή Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή, ΛΟΥΤΡΑΚΙ

Μονή Αγίου Νικολάου Μαλαγαρίου, ΠΕΡΑΧΩΡΑ

Μονή Αναλήψεως-Αγίου Γερασίμου Περαχώρας, ΛΟΥΤΡΑΚΙ

Μονή Αποστόλου Παύλου Γερανείων, ΠΕΡΑΧΩΡΑ

Μονή Οσίου Παταπίου Λουτρακίου, ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΑΠΙΟΥ

Μονή Προφήτου Ηλιού Λουτρακίου, ΛΟΥΤΡΑΚΙ

Μονή Παναγίας Πραθίου

3. Αξιόλογοι αρχαιολογικοί χώροι:

Αρχαιολογικός χώρος Ισθμίας, ΚΥΡΑΣ ΒΡΥΣΗ

Αρχαιολογικός χώρος Περαχώρας, ΗΡΑΙΟΝ.

Ιστορικοί τόποι όπως

Η Αρχαία Κρομμυώνα,  

το Ηφαίστειο του Σουσακίου στους Αγίους Θεοδώρους .

Διαθέτει υπερσύγχρονο υδροθεραπευτήριο, κολυμβητήριο, πολυτελέστατο ΚΑΖΙΝΟ, είναι κοντά στην Αθήνα, κοντά σε μεγάλα αεροδρόμια, κοντά σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία (Ακρόπολη, Επίδαυρο, Αρχαία Κόρινθο, κλπ) και διαθέτει ακόμα πολλά άλλα προτερήματα. Όπως το μεταλλικό και το ιαματικό του νερό, δηλαδή Θεία Δώρα που του χάρισε η Φύση, συνεπώς και μόνο να τα απαριθμήσει κάποιος προκαλεί τουλάχιστον το ενδιαφέρον ενός υποψήφιου ταξιδευτή για οιαδήποτε σκοπό θελήσει να ταξιδέψει σε οιοδήποτε μέρος του Δήμου μας.

Όμως, παρ’ όλες τις άριστες θα έλεγε κάποιος προϋποθέσεις, ο Δήμος νοιώθει μόνος και έρημος. Έγινε μία καζινούπολη και τα βλέμματά του στρέφονται μόνο προς  εκεί.

Από τα μέσα του φθινοπώρου, δεν πέφτουν μόνο τα φύλλα των δένδρων, αλλά μας φεύγουν και οι επισκέπτες του Δήμου μας και μένουμε μόνοι μας, παρέα με την μοναξιά μας.

Λίγα πλέον πολιτιστικά δρώμενα τα οποία, από ότι φαίνεται, κούρασαν τόσο πολύ που κλείσαμε τον Δημοτικό Οργανισμό Πολιτισμού  Περιβάλλοντος και Αθλητισμού του Δήμου μας. Ο Υποτιθέμενος λόγος ήταν ότι χρειαζόταν, όπως ισχυρίστηκε η Δημοτική Αρχή, τους  υπαλλήλους του, διότι αφενός δεν μπορεί να διαφορετικά να διεκπεραιώσει το πολυποίκιλο έργο της, το οποίο περιμένουμε με αγωνία να μας το πραγματοποιήσει για να δούμε με άλλο μάτι -αισιόδοξα- το μέλλον μας στον τόπο αυτόν, και αφετέρου διότι η Δημοτική Αρχή φιλοσοφούσασα αναρωτήθηκε «βρε αδελφέ εδώ δεν έχουμε χρήματα για να τα βγάλουμε πέρα και θα ζητήσουμε δάνειο (γιατί πάλι δάνεια κ. Δήμαρχε και πώς θα πληρωθούν;), με τον Πολιτισμό θα ασχοληθούμε τώρα;».

Έτσι λοιπόν αποφάσισε, ελαφρά την καρδία, και έδιωξε από την μέση τον πολυτελή για τις Αρχές της  πολιτισμό μας και έτσι μας έμειναν να ασχολούμαστε τα χρέη του ΚΑΖΙΝΟ, καθώς και της Ανώνυμης Εταιρείας του Δήμου, η οποία δεν ξέρει που χρωστά, που πατά και πού πηγαίνει..

Έχουμε και άλλα αξιόλογα θέματα να ασχοληθούμε, όπως πχ. ένα μεγάλο διυλιστήριο πού βλάπτει σοβαρά την υγεία, αλλά βοηθά όμως στην εύρεση εργασίας, στην μείωση της ανεργίας και πολύ ενεργά στην κοινωνική αλληλεγγύη.

Εμείς όμως δεν διαφημιζόμαστε, όπως το επιβάλλουν οι συνθήκες της αγοράς και, ο Οργανισμός που έχει αναλάβει το τουριστικό κομμάτι της προβολής  του Δήμου δεν δείχνει να έχει καταφέρει να αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα την δύσκολη αυτή περίοδο. Δεν ζητάμε μετ΄ επιτάσεως τον προαστιακό στο Λουτράκι, ή να πραγματοποιηθεί το έργο της όδευσης του Αρχαίου Διόλκου.

Τα ανοίγματα προς την Ρωσία που έγιναν με την σύναψη πολιτιστικών δεσμών ξεχάστηκαν και  μείναμε και πάλι μόνοι.

Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι δεν διαλέξαμε φίλους για να συμπορευτούμε στο μέλλον και  δεν καταλάβαμε τι συμβαίνει στον κόσμο και πώς αυτός άλλαξε.

Τα παιδιά μας εγκαταλείπουν τον ιερό αυτόν τόπο και φεύγουν για άλλες περιοχές και κυρίως για τα ξένα, ενώ θα έπρεπε να μείνουν και να παλέψουν για να δώσουμε αυτό που πάντα έκαναν οι πρόγονοί μας σε όλους, δηλαδή Αρχές, πολιτισμό και εμπόριο .

Είναι αλήθεια θα μας πει κάποιος, αλλά τι προτείνεις;  Αυτό έχει σημασία και όχι να πετάς πέτρες. Σωστή θα ήταν η κριτική, θα του απαντούσα, αλλά ποτέ ο σκοπός μου δεν ήταν αυτός. Όσο για το τι πρέπει να γίνει, αυτό, νομίζω, απαιτεί συνέργιες και την αγνή αγάπη όλων μας για να καθίσουμε σε ένα τραπέζι και δεν έχει καμία  σημασία  που ανήκει ο καθένας. Στο τραπέζι αυτό μπορούμε να φάμε κάτι ή να πιούμε κάτι, αλλά το κυρίως πιάτο, που όμως  θα το επαναλαμβάνουμε αρκετές φορές, θα είναι να συζητήσουμε και να συζητάμε διαρκώς, φορείς Δημοτικοί άρχοντες, απλοί άνθρωποι, επιστήμονες, εργάτες και τεχνίτες, πώς ακριβώς θέλουμε τον Δήμο μας, τον λεγόμενο και στρατηγικό σχεδιασμό του.

Ποια ακριβώς θα είναι η ταυτότητά του, ποιες θα είναι οι προοπτικές του. Τι θα εκμεταλλευτούμε και τι θα προστατεύσουμε. Ποιες ενέργειες θα κάνουμε να στήσουμε ένα δίκτυο κοινωνικών συνεταιρισμών, και πώς θα εκμεταλλευτούμε με νέους αγρότες και κτηνοτρόφους με συνεταιρισμούς την μάνα-γη. Μετά θα απευθυνθούμε στον Δήμο στην Περιφέρεια, στα Υπουργεία και στην Ευρώπη να οργανώσουμε  τα σχέδια μας και τις χρηματοδοτήσεις μας για τα έργα που θα κάνουμε και τον σχεδιασμό που θέλουμε να επιτύχουμε. Δεν είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να πάψουν οι εγωισμοί και να δώσουμε Ψυχή. Το οφείλουμε στα παιδιά μας και στην Ιστορία μας. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό που θα σώσει τον κόσμο από την ματαιότητα της δύναμης της εξουσίας των δυνατών είναι ο Ελληνικός Πολιτισμός που στάθηκε  στον Μαραθώνα και στην Σαλαμίνα για να υπερασπιστεί τις Αρχές του. Πρέπει όμως φίλες και φίλοι μου να αποδείξουμε ότι έχουμε σχέδιο για να το επιτύχουμε. Ερωτάστε: έχουμε  σχέδιο και όραμα; Έχουμε αγάπη; Εάν δεν έχουμε μπορούμε να τα αποκτήσουμε. Πώς;  Μα με το να μαζευτούμε σε ένα τραπέζι… Αύριο κιόλας.. 

                                      *ο Νίκος Λόης είναι Δικηγόρος

και τ. Δημοτικός Σύμβουλος

Δήμου Λουτρακίου -Περαχώρας -Αγίων Θεοδώρων