 |
| Νίκος Λόης |
«Μάνα σου λέω δεν μπορώ τους Τούρκους να δουλεύω,
θα πάρω το ντουφέκι μου να πάω να γίνω
κλέφτης»
-Δημοτικό τραγούδι-
Αλήθεια, αναρωτηθήκατε γιατί ήθελε να πάρει τα άρματα ο
μικρός Έλλην;
Γιατί ήταν δούλος; Ήταν μόνο στους Τούρκους ή και στους κοτζαμπάσηδες και όχι
μόνον;
Όταν λοιπόν δεν θέλεις να είσαι δούλος
κανενός, κανονίζεις να διαφεντεύεις εσύ τον εαυτό σου! Αλήθεια, πώς γίνεται
αυτό;
Μα με το να συμμετέχεις
ενεργά στο πολιτικό και κοινωνικό «γίγνεσθαι» είτε στον τόπο σου είτε στην
πατρίδα σου και να ψηφίζεις αντάξιους
ανθρώπους, να κρατούν ελεύθερη την πατρίδα σου και τον τόπο σου.
Όταν συμμετέχεις μαζί μ’ αυτούς και εσύ, να αισθάνεσαι
την ευθύνη που σου αναλογεί και έχεις «δέσει» με Αρχές την παράταξη, το κόμμα
και εμφορείσαι και συ, αλλά και οι σύντροφοί σου από τα ιδανικά της Ελευθερίας,
της Δικαιοσύνης, της Αξιοπρέπειας του Ανθρώπου, της Αλληλεγγύης και του
Αλτρουϊσμού, τότε είσαι καταδικασμένος να επιτύχεις. Δεν φοβάσαι τίποτα.
Όταν, λοιπόν, η παράταξη με την οποία έχεις συμφωνήσει και δεσμευθεί εγγράφως να
γίνουν τα οφειλόμενα στον τόπο και δεν τα πράττουν, τι κάνεις εσύ; Την
καταδικάζεις και ψάχνεις με το «φανάρι του Διογένη» να βρεις άλλην, που θα
εκπληρώσει ό,τι υπόσχεται…